امیدوارم بالاخره همه متوجه بشن که «خسته شدم»، «کند بود»، «طولانی بود» و... هرگز به معنای «کلا فیلم بدیه» نیست. ممکنه فقط برای شخص شما بد باشه نه لزوما دیگران. همین فیلم های دنیس ویله نوو رو در نظر بگیرید: وقتی بلیدرانر 2049 و دون: پارت 2 رو بار اول دیدم هر دو به نظرم کند و خسته کننده اومدن. سازه های مهندسی شده عظیم بدون روح. بازبینی هر دو با دقت و حوصله بیشتر عملا همه چی رو عوض کرد و من موندم که چطور جلوی این همه زیبایی و شکوه نابینا بودم؟ البته جسارت نمی کنم که هر کس بگه نفوذی بده یعنی نابیناست و طبعا این حرف ها شامل فیلم های ابلهانه یک بار مصرف مثل بعضی کارهای مارول و خیل فیلم های کمدی و ضعیف ایرانی نمی شه. ولی منظورم اینه که فیلم های مایکل مان از یه سبک پیچیده پیروی می کنن که ظاهرش شبیه فیلم های تجاری یک بار مصرفه ولی مکانیسمش به شدت پیچیده تره. باید صبر داشته باشی تا این مکانیسم اثرش رو بذاره. همینه که فیلم های عجیبی مثل Blackhat یا Miami Vice و مخصوصا Collateral ممکنه بار اول کند و خسته کننده به نظر بیان ولی مثلا اگه به صحنه پایانی ویرانگر Collateral برسین تازه معلوم می شه با چه جادوگری طرفین.

برای من خسته‌کننده بود سردرد گرفتم

2 ساعت و 37 دقیقه فیلم ولی فقط 4 دقیقه تیتراژ؟ چشمم جلوی تلویزیون خشک شد که این تیتراژ لعنتی بالاخره کی میاد؟ ساخت فیلمی چنین طولانی برای قصه‌ای که هرگز بیش از 6 خط نیست خیلی شرم آوره. راحت میتونست یک فیلم کوتاه 15 دقیقه‌ای باشه. گول این آدم‌های پایینی رو نخورید، نه فیلم خوبیه و نه بازی‌های خوبی داره. صفر از ده.

ریتم کند ولی بازی ها عالین فیلم درباره کمپانی های قدرتمند میتونن رسانه ها را محدود کنن می پردازه

ریتم کند؟اول باید ببینیم با چه ژانری طرف هستیم. بعد باید ببینیم علت این ریتم کند چیه؟ یه فیلم مستند خیلی خوب و با موسیقی متن فوق العاده.