بازم یه فیلم آبکی دیگه که پر از سوتیه

فیلم‌های این کارگردان رو از دست ندید، این، و Imposter The، هر دو واقعا عالین، فیلم ها با مصاحبه با افراد مختلف پیش میرن اما شخصیت پردازی‌ها و فیلمبرداری انقدر جذاب و غافلگیرکننده‌ان که مصاحبه‌ها اصلا خسته کننده نمیشن

American Animals 2018 فیلمی با عنوانی متناسب: طمع انسان، و قدرت نفوذ آن در ابعاد مختلفی شخصی و اجتماعی انسان‌ها؛ در فیلم، زوال شعور توسط طمع به زیبایی به نمایش گذاشته شده‌است. کارگردان خوش‌فکر بریتانیایی، Bart Layton ( برنده‌ی بفتا برای اثر قبلی‌اش، The Imposter) در این اثر نیز بیشتر روی صحبت با نوجوانان دارد، و موفق شده در خلال یک داستان روان و جذاب، از لایه‌های فلسفی و عمق‌های معنایی و نمادها استفاده کند، و با چنان طرافتی تعادل را حفظ می‌کند که نه از توان یک نوجوان خارج شود و نه یک بزرگسال را کسل و رانده کند؛ فیلم علی‌رغم تلاش برای واگویه‌ی نکات اخلاقی و فلسفی، موفق به فرار از کلیشه شده‌است. در بخش بازیگران، به لطف کارگردانی خوب فیلم، شاهد بازی‌های قدرتمندی هستیم؛ مخصوصاً Evan Peters (در نقش وارن) و Barry Keoghan (در نقش اسپنسر) موفق به خلق بازی ماندگاری شده‌اند. داستان فیلم، مخصوصاً در ابتدا با توجه به سیر چند روایی و معدود برهم‌زدن‌های معادلات زمانی، سایه‌هایی از کار‌های نولان را (مخصوصاً Memento) در خود داشت که در گذر فیلم، سیر داستان در اکثر دقایق خطی بود و از پایان‌بندی مناسبی برخوردار بود. (نکته‌ی جالب توجه داستان، حس ترس و اضطراب و از کنترل خارج بودن اوضاعی است که طی شرح مهم‌ترین اتفاق فیلم به تماشاگر القا می‌شود و من را شدیداً به‌یاد فیلم Dog Day Afternoon با بازی استادانه‌ی Al Pacino انداخت.) انتخاب موسیقی‌های متن بسیار خوش‌سلیقه انجام شده‌است و حتماً لذت تماشای فیلم را دوچندان احساس خواهید کرد. در بخش تصویربرداری از تکنیک‌های جدید و قابل قبولی استفاده‌شده‌است ولی انتظار ترکیب رنگی دقیق یا شات‌های وسواس‌گونه را نباید از این فیلم داشته‌باشید. در کل باید عرض کنم این فیلم را ببینید، چرا که مانند پیری جهان‌دیده و روشن‌ضمیر با شما درباره‌ی حقایقی می‌گوید که بارها شنیده‌اید اما این‌بار بر قلب شما اثر می‌گذارد و گوش جانتان را نوازش می‌کند. حتماً پس از پایان فیلم، بار دیگر جمله‌ی ابتدای فیلم را مطالعه بفرمایید. و در آخر جمله‌ای را خدمتتان عرض می‌کنم که برای من از این فیلم به‌یادگار ماند: «در زندگیت همیشه فکر می‌کنی فقط کارهات مهم هستن و تویی که خاص هستی؛ اتفاقاتی هم می‌افته که این نظرت رو تقویت می‌کنه. اما در واقعیت نه اون اتفاق‌ها اهمیتی دارن و نه تو خاص هستی ...»

اصلا هیجان خاصی نداشت نیم ساعت اول رو که دیدم گذاشتم رو دور تند که زود تموم بشه الکی دو ساعت تایم داشت نمره 6 بهش میدم

جالب نبود شبیه مستند بود یعنی خود مستند بود