زمان مطالعه: ۴ دقیقه
چهار دقیقه تشویق ایستاده فیلم Bardo در ونیز؛ واکنش منتقدین به «بحران وجودی نارسیسیستی» اینیاریتو
فیلم «باردو» در ونیز با نقدهای مخلتفی روبرو شده است.
«الخاندرو گنزالس اینیاریتو» با فیلم «باردو» (Bardo) ممکن است سومین اسکار کارنامهاش را در بخش بهترین کارگردانی به دست آورد. این فیلم سه ساعته پنجشنبه شب این هفته در جشنواره ونیز هفتاد و نهم به نمایش درآمد و با استقبال اغلب منتقدین مواجه نشد.
«ورایتی» گزارش داده است که اکران این فیلم طولانی ساعت ۱۲:۱۵ دقیقه به پایان رسیده و بینندگان با بیش از چهار دقیقه تشویق ایستاده به آن واکنش نشان دادهاند اما گروه اندکی از مخاطبین با نزدیک شدن نیمه شب سالن نمایش را ترک کردهاند. «باردو» اولین فیلم اینیاریتو پس از «از گور برخاسته» (The Revenant) سال ۲۰۱۵ است که ۱۲ نامزدی اسکار دریافت کرد. او در میان تشویق بینندگان در ونیز لحظاتی احساساتی شد.
«باردو» به نویسندگی الخاندرو گ. اینیاریتو و نیکلاس جیاکوبون، یک کمدی نوستالژیک در کنار یک سیاحت حماسی است. شرح وقایع بلاتکلیفیها در جایی که شخصیت اصلی، یک ژورنالیست مکزیکی شناختهشده و مستندساز، به کشور زادگاهش بازمیگردد و با هویت، روابط خانوادگی و خاطرات گذشته و واقعیت کشورش مواجه میشود.»
منتقدین «باردو» را با «هشت و نیم» (8 ½) «فدریکو فلینی» مقایسه کردهاند و از جلوههای بصری آن ستایش کردهاند.
«گاردین» این فیلم را «بحران وجودی نارسیسیستی» اینیاریتو میخواند و اضافه میکند: «تماشایی است اما بهشدت افراطی، یک ژورنالیست و فیلمساز به وطنش مکزیک بازگشته تا با خاطراتش در سرزمین خیالی قصه و واقعیت مواجه شود.» این منتقد در بخشی دیگر مینویسد: «فیلم با لحظات فردی درخشان نشانهگذاری شده: سکانس خیرهکنندهای در فیلم وجود دارد که خیابانها پر شده از جسمهای بیجان مکزیک «گمشده»: انسانهایی که به واسطه فقر و جنایت از میان رفتهاند، و بیرحمانه از سمت دولت نادیده گرفته شدهاند.»
«هالیوود ریپورتر» فیلم «باردو» را «بازگشت پرپیچوخم اینیاریتو به مکزیک» مینامد و مینویسد کارگردان برنده اسکار به زادگاهش برمیگردد تا یک کمدی وجودی حماسی بسازد: ««باردو» از سوی دیگر یک اثر هنری پیچیده است که با جلوههای بصری مسحورکنندهای که با فرمت ۶۵ میلیمتری توسط «داریوش خنجی» بزرگ فیلمبرداری شده، سیالیت فریبندهای میان واقعیت و خیال دارد.»
در بخش دیگری از نقد «هالیوود ریپورتر» آمده است: «این فیلم یک سینمای عمیقاً شخصی و چند بعدی است که از خود-یابی بسیاری حکایت دارد، و در مورد هویت فرهنگی فردی و ملی، فناپذیری نزدیکشونده، بهای آفرین گفتن، جان متناقض یک مهاجر بازگشته به وطن، تخلخل زمان و هزارتوی فریبنده خاطره است. شاید آشکارکنندهترین خصوصیت فیلم زندگی و کار در کشوری باشد که نسبت به مردم خودش استعمارطلبی نشان میدهد.»
«ایندیوایر» مینویسد اینیاریتو «میان حقیقت و تظاهر گمگشته» است و اضافه میکند که «باردو» علیرغم مقیاس حماسیاش «به شکل عریانی شخصی» است: «اینیاریتو کاملاً آگاه است که بخش قابلتوجهی از تشکیلات سینمای آمریکا او را «یک کلاهبردار مدعی» میدانند، و به نظر میرسد او مشکوک است به اینکه مردم کشورش در مرزهای جنوب آمریکا احساس میکنند او دیگر متعلق به آنها یا با آنها نیست. بنابراین فیلمی ساخته که درست بودن صداهای ذهنش را ثابت کند، احتمالاً به این دلیل که احساس میکرده تنها راه صادقانه رو به جلو است.»
«باردو» ۴ نوامبر در سینماهای آمریکا به صورت محدود اکران خواهد شد و از ۱۶ دسامبر در دسترس مشتکرین نتفلیکس قرار میگیرد.
دیدگاهها
مهمان
برای ارسال دیدگاه باید وارد شوید