باید به حال این منتقدها گریست

کیا این لیست رو درست کردن؟؟خیلی از فیلمای عالی این دهه توشون نیست یعنی هیچکدوم! یعنی گات انقدر فاخر و ارزشمند بوده؟ اکثر فیلم های لیست سفارشی امتیاز گرفتن و به قول معروف overratedو بولد شده هستن موضوعاتی مثل همجنس گرایی،تبعیض نژادی و دلایل سیاسی و اعتقادی

مسئله اینه که منتقدها «معمولاً» به محتوای اثر توجّه بیش از اندازه‌ای دارن. چون راستای کار خودشون هم به محتوای اثر بر‌می‌گرده و معمولاً هم کاری جزء «تحلیل» یا گاهاً «روایت داستان به صورت نوشتاری» ندارن. البته برخی نقدها علاوه بر روایت داستان و بررسی تحلیل‌محور و «تفسیر» فیلم، به فرم اثر و رابطه معناگرای زبان سینمای به کار رفته (عناصر فرمال سینما) با محتوای اثر هم توجّه می‌کنن که من این نقدها رو ترجیح می‌دم. پس با توجّه به حالت اوّل، طبیعتاً وقتی داستان برای منتقد جذاب باشه، اون اثر نمره خوبی می‌گیره. دیگه اهمیت چندانی نداره که از لحاظ فیلمبرداری (حرکت دوربین، کادربندی، زاویه دوربین و...)، جلوه‌های ویژه، گریم، چینش اجزای یک نما، جلوه‌های صوتی، موسیقی متن، تدوین، میزانسن، طراحی لباس، طراحی صحنه و غیره، در چه سطحی قرار داره یا تا چه میزان از نوآوری و خلاقیت بویی برده یا اینکه عناصر سینمایی به صورت معناگرا به کار گرفته شده یا نه و... حالا اگه پیام و محتوای اثر مذکور با جریان‌های فکری روز جهان سازگار باشه که چه بسا دلنشین‌تر و نمره منتقد هم بالاتر. -مثلاً همین Moonlight. من احساس می‌کنم چون مبنای داستان هم‌جنس‌گرایی هستش، اینقدر ازش حمایت شده. اجرای Mahershala Ali مگه چند درصد زمان فیلم رو شامل می‌شه که بخوام بگم اجرای بازیگرا عالی بوده؟ اجراها که معمولی، خشک و بی‌احساس(مبنای Philadelphia هم هم‌جنس‌گرایی بود. اجرای تام هنکس کجا، اجرای این بازیگرا کجا). نیم‌گرم خلاقیت یا نوآوری در زمینه ساختار نمایشی هم که ندیدم. تدوین خاصی داشت یا مثلاً شیوه روایتش جذاب بود؟ از لحاظ محتوا چی داشت؟ ایده یا اندیشه نو یا قابل توجّه‌ای ارائه می‌کرد؟ از لحاظ سینمایی چی داشت این فیلم؟ البته که این برمی‌گرده به معیارهایی که من ترجیح دادم در نظر بگیرم موقع تماشای اثر سینمایی. امّا بعید می‌دونم غیر از پیام‌های داستان فیلم (چیزی که در نقدها بارها بهش اشاره شده و بسیارها تحلیل خروجی دادن)، دلیل دیگه‌ای برای توجّه به این فیلم باشه.

امتیازات اینها بیشتر بر اسال تبلیغاته تا ارزش اثر نصف لیست سفارشی و توصیه شدس

به نظرم پسرانگی اونقدری که ازش تعریف میکنند اثر خوبی نیست و بیشتر توجهات بهش به واسطه قضیه پیگیری کردن بازیگر نقش اصلیش در سنین مختلف هست وگرنه فرم و روایت معمولی داره و بسیاری آثار دیگر در این دهه بهش ارجحیت دارند و حتی در بین آثار خوده لینکلیتر جز شاخص ها نیست... البته این صرفا عقیده شخصیم هست و اصراری به اثباتش به دیگری ندارم. توی سریال ها به نظرم انتخاب ها معقولانه تر هست و کلا بهترین اثر بصری در حوزه سینما و تلویزیون در دهه گذشته رو تویین پیکس: بازگشت، شاهکار ابدی ازلی دیوید لینچ میدونم.