کانلا موافقم باهاتون...ضمن اینکه انقدر سریالهای محشر ساخته میشه که بیننده به دیدن جزئیات بیشتر عادت میکنه، توی سینما هم ناجار باید بیشتر جزئیات نمایش داده بشه تاوبیننده ها بهتر با فیلم ارتباط بگیرند و زمان بیشتری برای شخصیت پردازی وجود داشته باشه.البته استادیوها قطعا مقاومت میکنند در اینمورد

دوست عزیز شما رو ارجاع میدم به جمله ی نویسنده ی فیلم راننده تاکسی که میگه، افت سینمای امروز تقصیر بیننده هاست نه سینماگرا. همین که بین بد و بدتر، بد و انتخاب می کنیم خودش نشون میده که سلیقه ی سینمایی چقدر تغییر کرده.

اثر مبتذل. کمتر تو رو خدا حرف بزنید چون از یه جایی به بعد حرف زدنتون با عقل جور درنمیاد. نشستی پدر خوانده و فارست گامپ و صد فیلم برتر imdb دیدی به اینا میگی مبتذل فکر میکنی خیلی میفهمین. سالی داره فلان قدر فیلم ساخته میشه که درصد بالاییشون نمره 5 هم نمیگیره تو imdb. اونا چی هستن پس؟؟ آشغال سینمایی؟؟ فیلم هایی که توی بچه سال میگی پاپ کورنی سال ها روش فکر شده. و همیشه پیام هایی داشته که حالا تو چون درکش نکردی فکر میکنی بدرد نمیخوره. اصلا شک دارم فیلم های مارول رو دیده باشی. اگه اینجوری مولوی عرفانی شعر میگه خوبه و اینکه فردوسی رفته داستان گفته بصورت حماسی دو هزار نمی ارزه؟؟ جمع کنین تابو هایی که تو مغزتون درست کردین و همیشه فکر می کنین حرفی که من میزنم درسته حرف بقیه غلط. جواب این کامنت هم اگه دادی بدون که قرار نیست بخونم و جواب بدم

اثر هنری مبتذل و بد نه کارگردان میشناسه، نه کشور، نه ژانر و نه حتی مدیوم مشخص. و اینکه وقتی شما هنوز مفهوم ژانر رو متوجه نشدین لطفا افاضه ی فیض نیفرمایین. باشه عمویی؟؟

دمت گرم احسنت

یه سری سینماگرا هم هستن که تا دو تا فیلم پر فروش میسازن فکر می کنن خدای سینمان، اونجرز جدید که این همه طرفدار دو آتیشه داره هم چرت و پرتی بیش نبود، اما بازم مهر تایید بهش می زنن.

آفرین به تو. ولی یادت باشه اگه یه ژانری دوست نداری دلیل نمیشه تخریبش کنی عمو جون

من با امثال شما هیچ حرفی ندارم. خیلی قبلا بحث میکردما ولی آخرش فهمیدم اصولا با کسی که ژست آوانگارد و آزاد اندیش میگیره نمیشه بحث کرد.

چرا فکر میکنین خودتون فقط میفهمید بعد جو روسو نمیفهمه. تا حالا تو عمرت کلیپ 2 دقیقه ای ساختی؟؟

عزیز سینما از دومقوله ی هنر و سرگرمی تشکیل شده. سینما در وهله ی اول سرگرمی هست برای طیف مخاطبانش و بعد از سرگرمی هنر میاد. در مورد هر ژانر یا نوع فیلم این نسبت بین هنر و سرگرمی جابجا میشه. پس در این که باید هردو باشند شکی نیست اما بحث اینه که امثال استاکر و پدرخوانده فارغ از تئوری های نظریه ی مولف حتی در رومانتیک ترین حالت خودش که برای امثال تروفو کایه دو بود هیچوقت عنصر سرگرمی برای مخاطب هدف رو از دستور کار خارج نکردن چون نتیجش میشه فیلمی خشک و بدون مخاطب که اساسا رسالت سینماییش رو نمی تونه انجام بده. از اون ور هم هیچ کارگردانان بزرگ سینمای داستانی مثل فورد، هاکس، هیوستون، هیچکاک... با اینکه فیلم رو میساختند تا قصه ی خودشون رو روایت کنن ولی باز هم خالی عنصر هنر نبودن حتی اگر این هنر صرفا تو مولفه هایی مثل میزانسن یا دکوپاژ یا دیالوگ نویسی بود. پس نتیجه میگیریم فیلم سازان بزرگ همیشه متناسب با نوع مخاطبانشون میدونستن که چی باید بسازن. اما مشکل این فیلم های پاپ کورنی امثال اونجرز اینه که مثل فیلم های از یاد رفته ی تاریخ سینما که صرفا سرگرمی رو در نظر داشتن ناگزیر به ورطه ی ابتذال کشیده میشن و این فاجعست.

شما دوتا چیزو با هم داری قاطی می کنی هنر گیشه که همین هاست و هنر هنرمند وقتی می گی استاکر اثر هنری هنرمندی به اسم تارکوفسکی منظورته شعره مینیمالیستی که با یه سری گپه شن با حداقل سرمایه توی ذهنت حک می شه. وقتی می گی پدرخوانده پشتش اسم هنرمند مولفش یعنی کاپولا میاد خیلی غیر ارادی ! یا اصلا نمی یاد و همه میدونم پدرخوانده مال کیه اثر هنری هنرمند مولف ! این شیر نه ان شیر است هرچند در نوشتن هر دو شیرند ! شاید هر دو سینما باشند اما این کجا و ان کجا یه سری هنر توده ایی عوامانه و مصرفی که فتیشیستی اند صرفا مصرف می شوند و دفع می شوند همه جا رو گرفته . هنر ابزار تعالی است که باعث استعلا می شه نه ابزار سرگرمی و بهانه خواب . یه عده ایی ناراحت میشن اما من همه کارهای دی سی و مارول رو دنبال می کنم و کردم اما همیشه پشیمون تلاش می کنم بهترین تعابیرو ازشون دربیارم ولی باز می لنگه ! زمان که دیگه اصلا مهم نیست می خوان 4 ساعت افکت دیجیتال جر و دعوا نشون بدن !

کسی که با دیدن بیش از دو ساعت فیلم چشمان مبارکش خسته میشه، همون بهتر نره سینما و فیلم نبینه!