کاملا حق با بیل مار هست.

من ترجیح میدم وقتم رو پای آثاری بزارم که بیشتر زمانی که برای مطالعه یا دیدنشون میذارم مغزم رو درگیر کنن آثار استن لی بسیار خواندنی و سرگرم کننده بودن ولی فقط سرگرم کننده بودن نه بیشتر! الهام بخش نبودن. به دانش ما چیزی اضافه نمیکردن بله گاهی اوقات از دل جامعه نشات میگرفت و گاهی اوقات انتقادی ولی اینها رو تو اکثر آثار میتونیم پیدا کنیم ساخته ها مارول هدفشون چی بود؟ اینکه فیلمی پر فروش بشن یا فیلمی مفهومی؟! نمیتونم شما رو مجاب کنم که فیلمهای پاپ کورنی نبینید اما بهتون توصیه میکنم وقتتون رو پای مسائلی بزارید که ارزش وقتی رو که گذاشتید دارن

خب همانطور که در متن ها هم گفتم جامعه ی تکنولوژیک زده ی امروز مردم تنبل کرده شما هم حتی حوصله نداشتید متن ها را بخوانید تا ببینید بحث تنها بر سر کمیک نبود و کسی هم کمیک را گنده نکرده بود که اتفاقا در متن ها اشاره کردم که هر مدیوم را باید نسبت به توانش مقایسه کرد و گفتم کمیک در چه زمینه هایی کمک کننده هست و توانش نیز چقدر است آقای بیل مار هم نظرش رو داده که محترم هست اما وحی الهی هم نیست. بیشتر از این هم نمینویسم چون شما حوصله خواندن ندارید!

دوستانی که نظرات این چنین طولانی گذاشتند واقعا انتظار دارند یکی بشینه اینا رو بخونه اون هم به خاطر یه موضوع پیش پا افتاده ای مثل کامیک؟! این میرسونه که واقعا حق با آقای بیل مار هست. خودتونو درگیر چه چیزا میکنین..

از دوستانی که اینجا پیام گذاشتن تقاضا می کنم مثل آقای بیل مار اینقدر سطحی به قضیه نگاه نکنن. شما وقتی که حتی یک شماره، تکرار می کنم حتی یک کمیک بوکِ "تک شماره" مطالعه نکردید و تمام دانش تون راجع به کمیک بوک به فیلم های مارول و سه گانه‌ی شوالیه تاریکی نولان ختم میشه، چطور در مورد کمیک بوک اینقدر قاطعانه نظر می دید؟ بله، فیلم های مارول صرفاً سرگرم کننده هستند و معانی کمی برای انتقال دارند و در صنعت سینما و تلویزیون هم آثار ابرقهرمانی یا اقتباس های کمیک بوکی انگشت شماری هستند که مثل شوالیه تاریکی یا لوگان یک مفهوم عمیق رو به نمایش میذارند. ولی دنیای صنعت کمیک، فرسنگ ها با دنیای سینما تفاوت داره. خیلی از همین شاهکار هایی سینمایی که می بینید از کارگردانان نام آشنا، اغلب از روی مانگاها یا کمیک بوک ها الگو گرفتن و ساخته شده ان. در ضمن کمیک بوک ها مسلماً بهترین وسیله برای نقد فرهنگ جوامع هستند. چون در کنار جذابیتی که دارن، به طور مستقیم از درون فرهنگ و از درون مردم نشأت می گیرند، و دلیل موفقیت استن لی هم همین بود. استن لی در دهه 60 میلادی کاری کرد که هیچ کس تا اون موقع انجام نداده بود. استن لی اومد تاثیراتی که در جوامع مختلف و از جمله آمریکا مشاهده می شد رو وارد کمیک بوک های خودش از جمله چهار شگفت انگیز، اسپایدرمن و هالک کرد. بنابراین استن لی توی دهه 60 میلادی که آثار قابل لمسی در صنعت کمیک بوک وجود نداشت و اکثراً برای سرگرمی یا تبلیغ فرهنگ آمریکا بودن، با این کار به ابرقهرمان ها و هم چنین کمیک بوک ها هویت بخشید. و همین باعث بوجود اومدن یک جو فرهنگی شد که در آینده باعث رشد کمیک بوک ها در ساختن فرهنگ و رساندن پیام های فرهنگی نه تنها توی آمریکا بلکه توی جوامع مختلف شد. هم چنین این کار استن لی راه رو برای تاثیرپذیری کمیک بوک از آثار ادبی باز کرد و باعث شد صنعت کمیک بوک محدودیت های خودش رو بشکنه و از ژانر ابرقهرمانی فراتر بره. اینا نبوغه، نه یه مشت سرگرمی. چه بسا که خیلی از همین نویسنده های معروفی که جایزه نوبل ادبیات یا جوایز هوگو یا بولیتزر رو برنده میشن امثال نیل گیمن، استفن کینگ و دیگر نویسندگان، از همین کمیک بوک ها الهام می گیرند و هم چنین کمیک بوک می نویسند! گفتن این مثال ها به این معنی نیست که کمیک بوک در حد یک شاهکار ادبیاتی و هنری مثل شاهکار های شکسپیر، گوته یا دانته است، به هیچ وجه! ولی صنعت کمیک در حد و اندازه‌ی خودش و البته در تاثیرگذاری فرهنگی، وسیله‌ی گرانقدری هست و مفاهیمی که در کمیک بوک عرضه میشه خیلی بیشتر از سرگرمی هستن. شما وقتی کمیکی مانند Watchmen رو بخونید (فیلمش رو نه، فقط کمیکش رو بخونید) و ببینید آلن مور چطور با ظرافت تمام، جنگ سرد و اتفاقات پیرامون این جنگ رو در قالب قهرمان هایی خاکستری بیان می کنه، خود به خود مجذوب کمیک بوک و فرهنگش می شید. و البته این موضوع فقط محدود به آثار سیاسی آلن مور نیست. ارباب رویاهای نیل گیمن، آثار کمیکی استفن کینگ، آثار گرنت موریسون، آثار به یاد ماندنی برایان کی. وان و دیگر نویسنده ها همگی گویای این مسئله هستن که کمیک بوک صرفاً یک وسیله‌ی سرگرمی نیست. به همین دلیل هم هست که طرفداران کمیک، این آثار رو یه چیزی ماورای سرگرمی می بینن. چون اگه فقط جنبه‌ی سرگرمی داشت هیچ کس جذب این آثار نمی شد یا اگر هم می شد به زودی از اون خسته می شد. چرا وقتی که بازی های ویدیویی، فیلم های سینمایی و سریال های تلویزیونی هستند مردم باید جذب کمیک بوک با پیام های پوچ بشن؟ مسلماً اگه کمیک بوک یک چیز پوچ و بی ارزش و فقط برای سرگرمی باشه به هیچ عنوان، مخاطب میلیونی بدست نمیاره و تا به امروز سر پا نمی موند. همین کمیک بوک ها اتفاقاً تاثیرات مثبتی روی جوانان و نوجوانان میذارند. با تاثیر گرفتن از آثار بزرگان ادبی امثال شکسپیر، آیزاک آسیموف، تولستوی یا ویکتور هوگو باعث می شوند که همون مفاهیم عمیق در یک قالب جذاب تر و قابل فهم تر برای نوجوانان، دوباره بازگو بشه و نوجوانان رو به سمت منبع ادبیات که همین آثار بزرگان هستن سوق بده. اما خب متاسفانه همین صنعت کمیک هم مثل تمام صنعت های دیگه از جمله سینما و تلویزیون و حتی ادبیات (!)، برای ادامه‌ی حیات به پول احتیاج داره. حتی شما توی صنعت ادبیات هم رمان های پوچ و خیالی و آثار کلیشه ای زیادی می بینید. در صنعت فیلم و کمیک بوک هم چنین چیزی هست، منتها از جنبه های مختلف بولد تر شده و به همین دلیله که آثارِ بی ارزش در اون به شکل برجسته تری دیده میشه که از نظر مخاطبی که آشنایی نداره فقط جنبه سرگرمی دارن. نمونه‌ی بارزش رو هم میشه توی برخی از فیلم های سینمایی اقتباس شده از همین شخصیت ها دید. یادمون هم نره که جوسازی ایجاد شده ضد کمیک بوک، این مطلب رو به مخاطب عام تلقین می کنه که کمیک بوک فقط یه مشت داستان ابرقهرمانیه که برای کودکان ساخته شده و هیچ جنبه ادبی یا هنری در اون دیده نمیشه؛ در صورتی که اگر اون شخص، ظاهر رو نبینه و با ذهن باز وارد یک دنیای عظیم مثل سینما و تلویزیون، کتاب یا همین کمیک بوک بشه، می فهمه که "بله، در ظاهر، آثار بی ارزش زیادی بین این مدیوم ها هستن ولی همچنین آثار ارزشمند و فوق العاده ای هم پیدا میشن که به ما انسان ها چیزی رو در مورد انسانیت یا در مورد اخلاق، یاد بدن." با توجه به حرف آخر بنده و البته حرف آقای بیل مار، نه تنها کمیک بوک بلکه هر مدیومی رو میشه به راحتی زیر سوال برد. مثل همین زیرسوال بردن صنعت ادبیات که با وجود اینکه صنعت کهن و ارزشمندیه ولی مشکلاتی هم داره و این مطلب دروغی نیست و مطمئناً خیلی از عزیزان کتابخوان دیده ان که پرفروش شدن برخی کتاب های پوچ و مسخره داره به چه مشکل عظیمی داره تبدیل میشه. پس بهتره به جای اینکه مثل آقای بیل مار باشیم و تا از چیری صرفا خوشمون نمیاد انتقاد کنیم یا از دیدگاه پوچی قضاوت شون کنیم، با کنار گذاشتن مقایسه و قضاوت کورکورانه، با ذهنی باز به سراغِ منابع این آثار و البته دلیلی که تا به امروز این مدیوم ها جزئی از فرهنگ و البته جزئی از زندگی ما هستن بگردیم. و جنبه‌ی مثبت این ها رو در کنار جنبه‌ی منفی شون در نظر بگیریم.