فوق‌العاده بود. بازی ویل اسمیت بی‌نظیر بود. به طور خاص چیزی که تو بازی‌ش تو این فیلم برام جالب بود، این بود که حس مردد بودن، معذب‌بودن که گاهی با عشق ترکیب میشه رو تو چندتا سکانس بی‌نظیر به تصویر کشید. همیشه تو صورتش یک حس خاص بود که کمتر دیدم تو فیلمی به این حس پرداخته بشه. خلاصه که حتما ارزش دیدن رو داره.

بچه‌ها به خودتون بیاید. باورش سخته که تمام دوستان پایینی از فیلم تعریف کردن. فیلم نه انسانیه نه عاشقانه نه کمکی به پدیده اهدای عضو میکنه. تعلیق که اصلا نداره. این بی خبری و کم خبری از گذشته تعلیق نمیسازه فقط به درد سرگیجه گرفتن و شعبده بازی نهایی فیلم میخوره که خیلی هم قابل پیش بینی بود. ماشالا طرف پدرخوانده هم هست، همه کاری از دستش بر میاد. به نظرم یک ذره درس انسانیت هم نمیده. پیام فیلم چیه واقعا؟ آره احتمالا خنده‌تون میگیره از گفتنش.

درس انسانیت من هم همینکار رو میکنم و کارت اهدا عضوم را میگیرم

درامی تاثیر گذار و پر احساس با بازی خیره کننده ویل اسمیت با پایانی فوق العاده زیبا.چقدر این فیلم زیبا بود و چه پیام زیبایی داشت.واقعا لذت بردم.

۷/۵ از ۱۰ ... اگه درام بین هستین و از این فیلم خوشتون اومده، فیلم دیگه این کارگردان؛ در جستجوی خوشبختی (2006) رو حتما ببینین. یک درام فوق العاده است.