چشم برات میفرستم

درست میگی. درود بر تو. وقت کردی لیست فیلم‌های مورد علاقتو بساز، دوست دارم بدونم فیلم‌های محبوبت چیا هستن.

میدونم چی میگی نه منظورم روشنفکربازی نبود فیلم و سینما چند مدل روایتگری دارن یکیش مدل کلاسیکه که شما فرمودین که همه هم سینمارو با همین نوع روایت میشناسن که البته بهترین مدل روایته که متابهای مقدس هم مدل روایتشون همین کلاسیکه ولی مدل های دیگه ای هم وجود داره که اونعا زبانشون با کلاسیک فرق داره دیگه ولی اونکه شما میفرمایید درسته بهترین نوع روایت همون کلاسیکه هالیوودیه که فطری انسان هم هست و مخاطب عادی باچیشتر این مدل رو میپسنده و کامل ترین نوع روایت هم هست

درود بر تو. والا به نظرم داستان توکیو اتفاقا خیلی هم قصه داره. من خودمو یک مخاطب معمولی میدونم. سینما برای من کلاس درس ریاضی، فیزیک، شیمی، ادبیات یا معما نیست. اینکه برای فهمیدن فیلمی باید از قبل یا از بعد مطلب خوند از نظر من این حرف بازیه روشن فکریه. این حرف رو اونایی میزنن که فیلم بدردنخور ساختن و مخاطب رو متهم میکنن که فیلم رو نفهمیده. این وظیفه کارگردانه که جوری فیلم بسازه که بقیه فیلمشو بفهمن. اینکه من فیلمی رو نفهمم مشکل کارگردانه، مشکل بیننده نیست. قبل از هر چیزی باید مخاطب عام با فیلم ارتباط برقرار کنه و از اون موقع به بعد تازه دانش سینما میاد وسط و اون‌هایی که فنی تر دنبال میکنن میتونن بیشتر از مخاطب عام از سینما لذت ببرن. هیچکاک برای من دقیقا همین جوریه. هرکی سینما رو بیشتر بلد باشه بیشتر از هیچکاک بیشتر لذت میبره. آره در مورد سینما مطالعه دارم ولی ظاهرا نه به اندازه‌ی شما. در هر حال من حرفم اینه : یک سکانس 10 دقیقه‌ای سیب زمینی پوست کندن هرگز هنری نیست و هرکسی هم پشت دوربین باشه هنری نمیشه.

یه چیز دیگه به رنکشون نگاه نکن آثار استادانی مثل اوزو میزوگوچی، کوبایلشی و کوروساوا رو نگاه کن تا ببینی سینمای واقعی یعنی وی و روشون مطالعه داشته باش تا سینمارو جور دیگه. ای بفهمی

خب اگه دقت کنی بعضی از فیلما قدرتشون رو از حوادث درام و سطح کشمکش داستان نمیگیرن مثلا همون داستان تومیو که سرآمد هنر اوزو هست درام نداره چی فیلم رو تبدیل کرده به بهترین فیلم تاریخ سینما؟! عوامل مختلفی از جمله دوربین چ، میرانسن اوزو، حرکات بازیگر و چیزهای دیگه یا مثلا فیلم ماجرای آنتونیونی درامش طاهرا مشگل داره ولی بهترین شاهکاره آنتونیونیه. یا فیلم سال گذشته در مارین باد اینا فیلمایی هستن که قدرنشون در سطح دیگه ای زبان سینمایی نهفته هست. زبانیکه برای رسیدن بهش مخاطب معمولی سینما باید مطالعه زیادی بکنه تا اونهم بهش دست پیدا کنه بیشتر فیلم های هنری همینجوری ان مکه فیلم های کیا رستمی دراماتیک هستن؟! برای فهمیدن آثار اوزو یکی دوتا کتاب در موردش بخوندببین تازه میفهمی اوزو چیکار کرده. وقتی بازیکر از صحنه خارج میشه درامی در کار نیست همه از جلوی دربین رفتن کنار ولی دوربین همونحا داره فیلم میگیره نه کات میده نه دوربین میچرخه براساس اصول مکتب ذن بیشتر حال و هوای فیلمهای اوزو رو تحلیل میشه کرد یکیش همین کارکرد پشت دوربینه به هر حال بعضی فیلم ها زبانشون فرق داره مثل فیلم های موج نوی فرانسه مطالعه داری در مورد سینما؟!

از اوزو 4 تا فیلم دیدم Tokyo Story Late Spring Early Summer An Autumn Afternoon به داستان توکیو نمره کامل دادم و به بقیه 8. از سینمای کلاسیک ژاپن هم زیاد فیلم دیدم، اونایی که رنکشون بالا هستش رو دیدم و اگر چیز جدیدی پیدا کنم میزارم تو لیستم تا ببینم.

ممنون لطف داری آره اون فیلم رو دیدم اون هم فیلم خوبیه وچمیدونم منظورت چیه ولی یه سوال ازت دارم سینمای کلاسیک ژاپن رو چقدر میشناسی؟! یاسوجیرو اوزو رو میشناسی و فیلم هاس رو دیدی؟!

درود بر شما. لذت بردم از خوندن مطلبتون. شکی نیست که انتظار نداشتم ترمیناتور ببینم. اما واقعا این فیلم هیچ کاری انجام نمیده و هیچ چیزی رو ثبت نمیکنه. دوربین رو بزاری وسط اتاق و بگی اکشن و هرگز کات ندی، اون هم بدون انجام دادن یک اکشن دراماتیک. این کجاش هنره؟ هرگز این فیلم هنر نیست. 200 دقیقه میتونست 100 دقیقه و کمتر هم باشه. فرقی میکرد؟ آدم تا یک جایی میتونه کش دادن یک صحنه‌ی غیر دراماتیک رو تحمل کنه. تصور کن تو سالن سینما نشستی، واقعا وسط فیلم حوصلت سر نمیره و گوشی دستت نمیگیری؟ از متنی که نوشتی مشخص بود که آدم منطقی‌ای هستی و بنظرم حتما گوشی دستت میگرفتی. فیلم Never Rarely Sometimes Always یکی از فیلم‌های بسیار مورد علاقه منه که قصه‌ش هم ترمیناتوری نیست. واقعا من هر فیلمی رو با خودش میسنجم. فیلم جین دیلمان رو هم انتظار داشتم آروم باشه ولی دیگه انتظار نداشتم انقدر غیر هنری باشه، هیچی نیست. اون فیلمی که نوشتم رو امتحان کن میبینی که شاید حق با من باشه.

خب اون پایینی ها ننوشتن برای چی فیلم شاهکاره. شما چون این فیلم رو با قواعد سبک فیلمنامه نویسی کلاسیک سنجیدید به نظرتون کاملا مزخرف میاد ولی باید این رو هم در نظر بگیرید که اینهمه باسواد در حوزه سینما فیلم رو انتخاب کردن. البته منم موافق نیستم فیلم جزو ۱۰ تا اول باشه ولی بعضی فیلم هارو نباید انتظار داستان و حادثه و کاتارسیس ارسطویی ازشون داشته باشیم. این فیلم لحظاتی که یک زن در طول روزمرکی خودش و تنهاییه خودش میتونه داشته باشه رو لحظه به لحظه داره نشونمون میده و دروبین تمام کارهای ریز کاراکتر رو ثبت میکنه تا مارو در روزمرگی اون شریک کنه. و اگه با دید فمینیستی نگاه کنید خب این ۴ ساعت رو با اون میزانسن اوزویی ساختن خیلی هم راحت نیست. بعضی فیلم هارو باید با قواعد خود همون فیلم بسنجیم نه مثلا با قواعد فیلم ترمیناتور ببخشید اگه زیاد نوشتم