بازیگری اصیل نه بازی کردن جلوی دوربین مثل قالب فیلم ها. من رو یاد فیلم طعم گیلاس کیارستمی انداخت. بازی اون بچه کوچیک خنگه عالیه. درواقع کارگران عالیه که توانایی چنین خروجی رو از اون بازیگر - یا شاید نا بازیگر - میگیره. عمدتا موسیقی نداره و این بشدت shape فیلم رو اورجینال، خالص نگه میداره، از distraction و به زور فضا سازی با موسیقی جلوگیری میکنه و این خیلی کار رو برای کارگردان دشوارتر میکنه که بتونه بیننده در احساس فیلم درگیر نگه داره. بر خلاف اینکه معمولا فیلمنامه و داستان های پیچیده - که معمولا تناسبی با آنچه ما در زندگی روزمره تجربه می کنیم، جذاب تر هستند اما این فیلم تا 80 درصد میره و بنظر میرسه که هیچ اتفاقی نمی افته. فکر می کنیم که الان داستان به کجا قراره برسه، هدفش چیه، و دیگه بیشتر نمیگم. اگر ریتم تند می پسندید این فیلم مناسب نیست.

طولانی، تلخ، ناراحت کننده، خسته کننده

نویسنده دستاشو در برابر ایده‌ی فیلم بالا برده. فکر کرده حالا که موضوع به این خوبی داره دیگه مهم نیست نزدیکی به این بچه‌ها. فیلمی بی‌هدف و طولانی که بعد از 20 دقیقه چیز جدیدی برای گفتن نداره و صد البته چیزی هم برای تجربه کردن نداره. خبر خوب اینه که این حجم اشتباه رو تو فیلم‌های بعدیش انجام نداده.

از پایان اینقدر باز متنفرم

خیلی خوب، خیلی تلخ، خیلی تلخ