Air 2023 باید به کارگردان گفت: معما چو حل گشت آسان شود. بله من هم حاضرم در سال 2024 با لبران جیمزی که ۱۰ سالشه قرارداد چند صد هزار دلار ببندم. چون صددرصد از گذشته خبر دارم و مطمئنم هزار برابر بیشتر از اون عدد گیرم میاد. تاکید وحشتناک فیلم روی عبارت‌های \ حسش میکنم\ ، \ مطمئنم\ ، تو \ قهرمانی ، تو \ آینده\ هستی و این دست جملات فیلم رو مصنوعی میکنه و این حس رو میده که این آدم‌ها از آینده خبر داشتن! این شعارهای تمام نشدنیه فیلم حس رو از بین میبره و تمام شعارها هم برعکس عمل میکنن. شاید اگر از تلاش‌های مایکل جردن چیزی میدیدیم این حس میکنم حس میکنم گفتن‌های مت دمون میتونستن واقعی بشن. دعواهای فیلم همگی مصنوعیه و هیچکدوم پر تنش و بحرانی نمیشه. منو یاد دعواهای دوستم با دوست دخترش مینداخت. جایی که دوست دخترش بهش میگفت خداحافظ برای همیشه و ۱۰ دقیقه بعدش زنگ میزد بهش میگفت: سلام عشقم چطوری؟ فیلم به جای اینکه مایکل جردن رو یک قهرمان نشون بده یک پول پرست نشون میده. از خانواده‌ی دلسوزش یک بقال یا بساز بفروش میسازه. این قضیه که میخوام هرکسی که کفشمو میخره به یادش باشم پس از فروش کفش درصد میخوام بسیار مسخره و عوام فریبانست. فیلم اینجا به بیننده‌ش یک شت کادو پیچ شده‌ی قشنگ هدیه میده. چه منطقی پشت نشون ندادن چهره‌ی مایکل جردن وجود داره؟ معمولا موقع نوشتن سعی میکنم بعضی لغات رو بیش از یک بار ننویسم و الان هم دوست ندارم بگم این موضوع که چهره رو نمیبینیم مسخرست ولی خب واقعا مسخره‌ست و حتی این کاربر پایینیه که نظر داده و نوشته که درس‌های مهمی از فیلم گرفته هم حتما با من همنظره که این موضوع مسخرست. بهترین سکانس فیلم که واقعی هم هست سکانس تشکر مایکل جردن از مادرشه. خداروشکر که فیلمه اونو بازی نکردن و کلیپشو پخش میکنن تو فیلم. فقط به قیافه‌ی مادرش وقتی که پسرش داره ازش تعریف میکنه نگاه کنید که چقدر حس داره و چقدر حس خوب به بیننده میده. امیدوارم مادرش و بقیه مادرها سر حال و سلامت باشن. لعنت بر فیلم و درود بر مادر.

عالی، سرگرم کننده و خوش ساخت پر از درسهای مهم دیدنش حتماً پیشنهاد میشه

جذاب بود، تلاش یک فرد که باعث تحولی بزرگ در نایکی شد رو زیبا نشون داده 7.5/10

خیلی قشنگ بود ۹/۱۰

واقعا قشنگ بود. دوستان خیلی وقت بود یه سوالی ذهنمو درگیر کرده بود، با دیدن این فیلم می خوام این سوال رو از شما بپرسم: به نظرتون تلاشِ یه نفر باعث اسطوره شدنش میشه یا نبوغش؟ کدومش ارزشمندتره؟ یکی مثل مایکل جردن یا مثلا لیونل مسی. خیلی های دیگه هستن توی سراسر دنیا که به اندازه ی همین دو نفر تلاش می کنن ولی به موفقیتِ اندازه ی اینا نرسیدن و نمی رسند. به نظرم می تونیم بگیم نبوغ و تلاش و البته کمی شانس باعث موفقیت آدم میشه. دوست دارم نظرتون رو بدونم.