تارکوفسکی از خیلی از عناصر هنری و فنی زیادی تو کارهاش بهره برده از جمله تعلیق که تو این فیلم ها باعث شده کمی از نظر مخاطب ریتم یا ضرب آهنگ کندی داشته باشه و سعی کرده این فضا هارو با هدایت کانون توجه مخاطب به یا دیالوگ های عموما معنا گرا و یا صحنه های واید(گسترده و باز)، بصورت رشته ای از وقایع به تصویر بکشه. البته شما از عبارت فیلم های مریض برای ذهن های غیر نرمال استفاده کردین، که من موافق نیستم به چند دلیل یکیش اینکه طیف نرمال برای ذهن به حدی مفهوم گسترده ای هست که نمیتوان تو حتی یک کتاب هم اونو تشریح کرد با توجه به گستردگی فرهنگ ها عقاید و... و یکی دیگه اینکه شما منظورتون از ذهن نرمال مشخص نیست که ایا منظورتون از اون یک فرد با چه کنش هایی است ایا این فرد رفتار نرمال داره، استدلال نرمال داره، شناخت(مجموعه کنش های شناختی مثل حافظه درک...)داره، هیجانات نرمال داره، احساس نرمال داره و...؟؟؟ البته چندتا دلیل دیگه هم هست که از حوصله کامنت گذاشتن خارجه من یک علیت یا بهتره بگم همبستگی مجاورتی دیگه در کامنتتون که کلمه گنگ رو با بیش از حد فلسفی بودن همراه کرده دیدم که اصلا نه درخور شان تارکوفسکی هست و نه خود مبحث فلسفه که با گنگی همراه بشه به هر حال موافق این قسمت هستم که رابطه مناسب داشتن با فیلم های تارکوفسکی برای بیشتر جامعه یک مقدار مشکل هست.