یک اثر به یادماندنی از دورانی که سینمای فرانسه روایتگر و قصه پرداز بود و در اثر گیجی بعد از موج نو اسیر افاده و خودنمایی و کسالت نشده بود. فیلم با لحنی کوبنده و پرداختی موثر به جنگ تقتیش عقاید و جادوگرسوزی دیروز و مک کارتیسم و تفتیش عقاید به شکل امروزی می رود و هر دو دوره را رسوا می کند. دیالوگ های فیلم نوشتۀ ژان پل سارتر است و همین ارزش این اثر ماندگار را افزون می سازد. همچنین ایفای نقش ایو مونتان و سیمون سینیوره همچون همیشه عالی است و فیلم فرصت لذت بردن از هنرنمایی میشل پیکولی در اوج جوانی را به ما عطا می کند. اما بالاتر از همه حضور میلن دمونژو در نقش ابیگیل به این فیلم جلا می بخشد .