فراتر از شاهکار

یه فیلم عالی ، با زبان ساده پرداختن به موضوع انسانیت چیزی که توی این فیلم و همه ی فیلمای کوروساوا به وضوح دیده میشه ... اینکه آدم تو هر موقعیت و جایگاهی هست بتونه از استعدادش برای کمک به دیگران استفاده کنه ... کل مدت فیلم اصلا خسته نمیشید و قطعا ارزش دیدن داره

بعد از سالها دیشب دوباره بیش از 3 ساعت به تماشای درام بیمارستانی کوروساوا نشستم و در کمال شگفتی حتی ذره ای گذشت زمان را احساس نکردم و در پایان فیلم هم یکی دو قطره اشک را از روی صورتم پاک کردم. ریش قرمز شاید یکی از بهترین آثار کوروساوا نباشد اما بی شک یکی از دوست داشتنی ترین کارهای اوست. صمیمی، مهربان و به شدت انسانی است. ساختن ریش قرمز 2 سال طول کشید و منجر به برهم خوردن یکی از باشکوه ترین همکاری ها در تاریخ سینما بین آکیرا کوروساوا و توشیرو میفونه شد اما حاصل کار ارزشش را داشت. ریش قرمز برخلاف نظر عده ای یک ملودرام رقیق نیست. ستایش صمیمانۀ نوع دوستی است و بازی شکوهمند توشیرو میفونه آن را دوچندان زیباتر می سازد.

-«چه بوی تعفنی میاد» +«این بوی فقره» به راستی که سوال ریش قرمز، سوال خیلی از ماهاست، چرا قانونگذار ها قانونی برای ریشه کن شدن فقر تصویب نمی‌کنن؟ متاسفانه این سوال داره به نوعی کلیشه تبدیل میشه، متاسفانه. تو گذشته میگفتم اگه کمی عمیق به مشکلاتمون نگاه کنیم میفهمیم که ریشه تو فقیر بودنمون داره، الآن طوری شده که سطحی هم نگاه کنیم میشه این موضوع رو فهمید. نکته دیگه ای که تو فیلم واسم جالب بود، نشون دادن هر دو روی سکه بود. اینکه نه تنها فقر با خودش بیماری میاره بلکه پول بیش از اندازه هم همین کار رو می‌کنه. واقعاً کار استاد کوروساوا قابل ستایشه. در مورد فیلم هم، یکی از فوق‌العاده ترین هایی بود که تا به حال دیده بودم.?