امان از روزی که تنهایی هم مرهمی بر دردهای انسان نباشد و فاجعه بارتر از اون اینکه برای فرار از این وضعیت دست به دامن جامعه شی من این شعر نیما رو در وصف "آلن" میبینم : "آدمی تنهاست با دردی که دارد مثل اینگه تند خیز ابری به خارستان ببارد گریه ها بی سود مانند بگذرد از آن زمانی و شود افسانه ای دلکش کیست داند (آنچنانی که بباید) از چه رنجورند مردم؟ مردمان در دود آه خود شده گم ... هر کسی سودای خود دارد ..." و در جواب "آلن بیچاره" باید گفت : "زندگانی گوی غلتانیست،می غلتد."

زبان قاصر است. یک کلام شاهکار?❤