\"از روایت و فرم آگاه باشید. قدرتشان میتواند ما را به حقیقت نزدیکتر کند اما با این حال میتواند اسلحه ای قدرتمند باشند برای فریب دادن.\" (حاوی اسپویل) تمام داستان سریال Disclaimer در همین دو جمله خلاصه میشود. آخرین ساخته کارگردان نام آشنا سینما آلفونسو کوارون اثری خوش ساخت در ژانر رازآلود-روانشناختی است که با تیم بازیگری قوی، داستان جذاب و کارگردانی خاص کوارون تبدیل به یکی از سریال های مهم امسال شده است. سریال بر پایه چند روایت استوار است. یک فلش بک در ایتالیا (از زمانی که جاناتان و ساشا به ایتالیا رسیدند تا زمان مرگ جاناتان)، دیگری از نگاه استیفن بریگستاک(از زمان مرگ جاناتان تا فوت همسرش) و سومی زمان حال که از نگاه چند شخصیت در حال جریان است. سریال بر پایه راویان غیرقابل اعتماد بنا شده است؛ غیرقابل اعتماد بودن روایت در قسمت 6 کاملا برای بیننده روشن میشود. زمانی که متوجه میشویم که ساشا بخاطر دعوایی که با جاناتان داشته داشته از ایتالیا رفته نه بحاطر فوت خاله اش و اینکه تمام فلش بک هایی که در طول چهار قسمت اول دیده بودیم در اصل تمام چیزهایی بوده که در کتاب (Perfect Stranger) نوشته شده. وقتی متوجه این نکته شدم یک سوال در ذهن ام آمد: چرا یک مادر (نویسنده کتاب) باید با این شدت و وضوح درمورد رابطه جنسی و فانتزی های جنسی پسرش بنویسد. آیا رابطه مادر-فرزندی که در سریال نمی بینیم چیزی فراتر و ترسناکتر از چیزی هست که فکرش را میکردیم؟. سوال دیگری که کمی برایم غیر منطقی بود این بود که چطور میشود روایت نحوه دقیق مرگ جاناتان و عکس العمل نشان ندادن کاترین با واقعیت تا این حد شباهت داشته باشد.(البته نمی خواهم بگویم سوراخ فیلمنامه محسوب میشه چون به هرحال حاصل تخیل مادر هست ولی میشه زیر سوالش برد). صحبت اصلی من درمورد پایان بندی سریال است. از نظر بعضی از افراد پیچش داستانی مهمی که منتظرش بودیم در قسمت پایانی رخ میدهد و سریال را تکمیل میکند و از نظر بعضی پایان ناقصی به مخاطب خود میدهد. در پایان متوجه میشویم که خبری از یک رابطه عاشقانه نبوده است و جاناتان به کاترین به شکل بیرحمانه ای تجاوز کرده است و تصویری که از جاناتان در قسمت های قبل ترسیم شده بود به طور کامل فرو می ریزد. بیننده حالا با کاترین همدردی میکند و دیگر این شخصیت منفور نیست. دلیل اینکه در اول متن از \"راویان غیرقابل اعتماد\" استفاده کردم به همین دلیل است. این \"پیچش داستانی\" در اصل فقط روایتی از زبان کاترین است. برای اینکه روایت کاترین را به دقت بررسی کنیم: اول باید این نکته را بدانیم که کاترین یک روزنامه نگار درجه یک است و میداند با چه المان هایی میتوانید مخاطب خود را تحت تاثیر قرار دهد. دوم اینکه در طول سریال به دروغگو بودن کاترین اشارات زیادی میشود. مشکلاتی که در روایت کاترین وجود دارد کم نیستند: ( اول از مشکلات کوچکتر شروع میکنم که اگر کمی با راوی مهربان باشیم میتوانیم ازشان عبور کنیم ولی با این وجود جای بحث دارند). تمام عکس هایی که کاترین را در آن نشان میدهد ( چه در ساحل و چه در اتاق هتل) زیر سوال است. اینکه آیا واقعا تمامی عکس ها به زور گرفته شده یا کاترین با علاقه ژست گرفته. عکس هایی که در ساحل گرفته شده خیلی با چیزی که کاترین روایت میکند فرق دارد؛ در اکثر عکس ها نشانه هایی از علاقه دیده میشود. در خصوص عکس های هتل نمیشود با صراحت نظر داد. تفاوت هایی بین عکس های گرفته شده و بازی بازیگر کاترین در سکانس هایی که جاناتان داشت عکس میگرفت وجود دارد.( یک فرضیه میتواند این باشد که مادر جاناتان عکس هایی که کاترین در آن گریه میکرد را از بین برده باشد). اینکه کاترین کلید اتاق را خیلی ساده جلوی در جا گذاشته باشد کمی عجیب است. جدای این دو مشکل نسبتا کوچک، روایت کاترین چند مشکل اساسی دارد: اول اینکه چرا کاترین بعد از این اتفاق وحشتناکی که برایش افتاد باید به ساحل برود، آن هم با این احتمال که دوباره متجاوز خود را ببیند؟ دوم چرا بعد از اینکه متجاوز خود را دید ساحل را ترک نکرد و بجاش خوابید؟ سومین و بزرگترین مشکل این روایت این است که چرا جاناتان که شب قبل کاترین را تهدید به قتل خودش و پسرش میکند روز بعد از یک متجاوز دیوانه تبدیل به یک قهرمان میشود و در سریعترین زمان ممکن برای کمک به نیکولاس به دریا میرود؟. متاسفانه سوال آخر به قدری بزرگ است که این روایت را کاملا زیر سوال میبرد. با وجود این مشکلات دو نکته مهم را باید به یاد داشت: اول اینکه کاترین تنها کسی بود که در واقع در آن مکان حضور فیزیکی داشت( جدا از نانسی که تمام اتفاقات را برا اساس چند قطعه عکس و تخیل خودش نوشت و نیکولاس که هیچ خاطره ای نسبت به آن اتفاق ندارد.) دوم اینکه در روایت کاترین دلیلی برای زخمی که روی دست جاناتان بوده ارایه شده؛ چیزی که برای اکثر بینندگان نشانه درست بودن این روایت است ولی این را باید بدانیم که این فقط فقط جوابی است که روای در روایتش به ما میدهد. بعد از اتمام سریال، بیننده با سوال های زیادی روبه رو میشود که نمی توان جواب قاطعی برایشان فراهم کرد. البته نمی توان از خالق انتقاد نکرد. به هر حال آقای کوران علاقه ای به دادن جواب سرراست و خالص ندارد. عدم شخصیت پردازی درست برای جاناتان و ندادن اطلاعات به مخاطب درمورد دلیل دعوای بین جاناتان و ساشا مثال هایی از این علاقه است. سریال بعد از پایان برای مخاطب تمام نمیشود، قضاوت اش را زیر سوال میبرد، مخاطب را سردرگم میکند و دقیقا از همین سود میبرد. روایت نانسی و کاترین ما را به حقیقت نمی رسانند ولی حتما نزدیکتر میکند. البته تکه هایی از حقیقت در سرتاسر سریال دیده میشود:صحبت های کاترین با مادرش در تختخواب که ما آن را نمی شنویم، نیکولاسِ کوچک که با پیژامه شاهد اتفاق بوده و هیچ خاطره ای ندارد و البته عکس هایی که در سرتاسر سریال همراه ما بوده.