در دیدنش شک نکنید خیلی خوب بود هر چند که الان دیدمش 2025 :D

از هر ثانیش لذت ببرید

عالیه به هیچ وجه از دست ندید

یکی از چیز‌های بسیار زیبا درباره‌ی این انیمیشن، ارجاعات و ادای دِینی هست که به تکنیک‌های انیمیشن‌سازی دهه‌ی سی و چهل آمریکا داره. طرّاحی شخصیت‌ها شبیه به استاندارد‌های طراحی اون دهه‌ها است؛ امّا در بعضی جاها به وضوح این مسئله پررنگ‌تر می‌شه. مثلاً در قسمت هشت، شخصیت‌های داخل رؤیای گرِگ دقیقاً همونطوری طرّاحی شده‌ن و و برای دقایقی احساس می‌کنید دارید یک انیمیشن دهه‌ی سیِ آمریکایی رو می‌بینید. مسئله فقط هم طرّاحی نیست بلکه توی این صحنه از قسمت هشت حتّی حرکات انیمیشن و منطق انیمیشن هم و حتّی رقص و موسیقیش هم به وضوح چنین حال و هوایی داره. یک ارجاع بسیار کوتاه امّا جذاب هم در قسمت چهار و دقیقه‌ی 3:27 اتّفاق می‌افته زمانی که یک راهزن در مهمانخانه برای چند ثانیه شعری می‌خونه و می‌رقصه. ناگهان می‌بینیم که توی اون چند ثانیه تکنیک حرکت کاراکتر عوض می‌شه و بسیار شبیه رقص‌های نرم و جذّاب موزیسین معروف Cab Calloway می‌شه که به صورت CGI در انیمیشن Betty Boop تولید دهه‌ی سی می‌رقصید و آواز می‌خوند. برای نمونه می‌تونید این رقصش رو در گوگل جستجو کنید تا متوجّه بشید:‌ cab calloway st james infirmary betty boop. به طور کلّی این انیمیشن بسیار بسیار زیبا و دلنشینه. کوتاهه و در مجموع صد دقیقه‌ست و الیجاه وود (بازیگر نقش فرودو در ارباب حلقه‌ها)‌ صداپیشه‌ی شخصیت اصلیه. موسیقی‌ انیمیشن بی‌نظیره و بسیار به فضای فیلم (که سرشار از عناصر فرهنگی و بصری آمریکای قرن نوزدهمه)‌ کمک کرده. موسیقی انیمیشن واقعاً بی‌نظیره و از نقاط قوّت پررنگِ اونه. داستان لطیف، شیرین و بسیار زیبایی داره و شیوه‌ی روایت‌گریش حیرت‌انگیزه. فضاهای سورئال خلّاقانه‌ی لذّت‌بخشی داره و تصاویر چشم‌نوازی رو خلق می‌کنه. اگرچه داستان و فضاها تاریکن امّا با یک طنز به جا و کودکانگی‌ای که در اون وجود داره یک تضادّ بسیار دلنشین رو درست می‌کنه. بسیار پیشنهادش می‌کنم.

عالیه عالییییی، انتظارتون اگر چیزه عجیبی نباشه عاشق کاراکترا میشین و عشق می کنید باهاش