زمان مطالعه: ۴ دقیقه
فیلم The Beloved خاویر باردم در جشنواره کن ۷ دقیقه تشویق شد؛ واکنش منتقدین
«خاویر باردم» و عوامل فیلم «محبوب» (The Beloved) به کارگردانی «رودریگو سوروگوین» (The Beasts) در جشنواره کن ۷ دقیقه به صورت ایستاده تشویق شدند. این فیلم که بر اساس فیلمنامه «ایزابل پنیا» ساخته شده، شنبه شب در بخش مسابقه کن به نمایش درآمد.
داستان فیلم درباره یک بازیگر زن ناموفق با بازی «ویکتوریا لوئنگو» است که پس از سالها دوری از پدر کارگردانش و گذشتهای که هیچیک نمیخواهند در موردش حرف بزنند، فیلمی با پدرش میسازد. باردم و لوئنگو اولین صحنههای فیلم را در حالی فیلمبرداری کردند که پیش از آن با یکدیگر ملاقات نکرده بودند. «ملینا متیوز»، «مارینا فوا» و «مالنا ویلا» دیگر بازیگران فیلم خواهند بود.
باردم در سالهای اخیر در فیلمهای «تلماسه ۲» (Dune: Part Two) و «پری دریایی کوچولو» (The Little Mermaid) دیده شده و پیش از آن برای «رئیس خوب» (The Good Boss) برنده جایزه «گویا» بهترین بازیگر مرد شده است. لوئنگو فیلم «اتاق مجاور» (The Room Next Door) «پدرو آلمودوار» را در جشنواره ونیز داشته و با سریال «پلیس ضد شورش» (Riot Police) به کارگردانی سوروگوین برنده جایزه «اونداس» بهترین بازیگر زن شده است.
«محبوب» ششمین فیلم باردم در کن و چهارمین فیلم او در بخش مسابقه این جشنواره پس از «همه میدانند» (Everybody Knows) به کارگردانی «اصغر فرهادی»، «آخرین چهره» (The Last Face)، و «بیوتیفول» (Biutiful) «آلخاندرو گنزالس اینیاریتو» است که در سال ۲۰۱۰ برنده «نخل طلا» شد. او با «جایی برای پیرمردها نیست» (No Country for Old Men) و «ویکی کریستینا بارسلونا» (Vicky Cristina Barcelona) به کن سفر کرده بود.
باردم پیشتر درباره رابطه خود با کن و فیلم «آخرین چهره» که در سال ۲۰۱۶ نقدهای منفی دریافت کرد گفته بود: «داور جشنواره بودهام. جایزه شگفتانگیز دریافت کردهام، جایزهای که از نظر من یکی از مهمترینهای دنیاست. در عین حال، فیلمهایی در آنجا داشتهام که به قتل رسیدهاند و به سمتشان سنگ پرتاب شده.»
منتقد «گاردین» به فیلم «محبوب» امتیاز ۴ ستاره از پنج داده و آن را «ترسناکترین» نمایش باردم تا امروز خوانده است. این منتقد فیلم سوروگوین را «تأملی روی فیلمسازان مؤلف مرد بدون سانتیمانتالیسم» توصیف میکند و درباره شخصیت استبان با بازی باردم مینویسد: «در یک سکانس تقریباً غیرقابلتماشا استبان به خاطر ناتوانی بازیگریانش در ضبط درست یک صحنه معین با وجود برداشت پشت برداشت زیر آفتاب سوزان، به فروپاشی روانی خشونتآمیزی میرسد. این فیلم امتناع تند و قاطعانهای است بر هرگونه نگاه رؤیایی و رمانتیک به فیلمسازی و در عین حال مطالعهای روانشناسانه و آرام اما عمیقاً درگیرکننده درباره رویارویی دردناک میان پدر و دختر.»
«ایندیوایر» مینویسد: «استبان یک سیاهچاله است که همه هوای فضای پیرامونی اطرافیانش را میبلعد؛ آن هاله همیشگی شخصیت آلفای باردم با این شخصیت جور درمیآید.» در بخش دیگری از این نقد آمده است: «وقتی شخصیت زن و استبان برای ناهار یکدیگر را ملاقات میکنند، با حرکاتی تردیدآمیز گونه را میبوسند و به شکل عصبی به سراغ منو میروند، گفتوگوی مشوش آنها را به دو عاشق سابق شبیه میکند که پس از سالها برای اولین بار یکدیگر را میبینند.»
منتقد «ورایتی» مینویسد: «در حالی که باردم استبان را مردی سلطهجو و حقبهجانب نشان میدهد، اما در پایان فیلم میبینیم که او با تمام وجود سعی دارد سرپوشی روی حسرت مدفون خود نسبت به رفتارهای گذشتهاش بگذارد. او تقریباً در تمام طول فیلم حاضر نیست این را به خودش اعتراف کند. اما آنچه که نمایش استادانه باردم را آشکار میکند این است که خودش در اعماق وجودش میداند.»
دیدگاهها
مهمان
برای ارسال دیدگاه باید وارد شوید