«الیور استون» در شبکه اجماعی ایکس به ستایش از موزیکال «شرور» (Wicked) به کارگردانی «جان ام. چو» پرداخته و آن را بهترین فیلم سال نامیده است.

کارگردان «جوخه» (Platoon) و «جی‌اف‌کی» (JFK) از «حس‌گرایی و هوشمندی» فیلم تمجید می‌کند و می‌گوید «شگفت‌آور» است که چو این فیلم استودیویی را با موفقیت ساخته.

او در ادامه از «آریانا گرانده» و «سینتیا اریوو» را در نقش‌های اصلی تحسین می‌کند و می‌نویسد: «این دو بازیگر زن را نمی‌شناختم، اما تازگی و تمایز نمایش آن‌ها یک غافلگیری بود. آریانا گرانده با آن چشمان درخشنده سرچشمه فریبندگی است - کسی که شگفتم آیا می‌توانست آن مخلوق افسانه‌ای را به دنیا بیاورد؟ و سینتیا اریوو به شخصیت الفابا عمق و هوشمندی می‌بخشد، «جادوگر شرور آز»، بسیار تکان‌دهنده است!»

«جرج لوکاس»، «آدام مک‌کی» و «استیون اسپیلبرگ» در هفته‌های گذشته فیلم چو را تحسین کرده بودند. مک‌کی گفته بود «شرور» به حدی «رادیکال» است که شاید طی چند سال آینده در آمریکا «ممنوع» شود.

استون در ادامه دو فیلم «یک ناشناخته کامل» (A Complete Unknown) به کارگردانی «جیمز منگولد» و «مجمع» (Conclave) ساخته «ادوارد برگر» را می‌ستاید. او درباره اثر بیوگرافی منگولد می‌نویسد «نسل باب دیلن باید خوشحال باشد» و اضافه می‌کند که «تیموتی شالامی» در نقش خواننده «ستودنی و حس‌گراست.»

استون ادامه می‌دهد: «[شالامی] در اینجا قدرتی را نشان می‌دهد که پیش از این ندیده بودم، و مانیکا باربارو در نقش یک اسطوره به راحتی بازی می کند، و مثل جوآن بایز صدایی ناب دارد، مهمتر اینکه چشمانش بسیار صمیمانه و دلکش است.»

او نمایش «ادوارد نورتن» در نقش «پیت سیگر» خواننده فولک را «ساده و صمیمانه» توصیف می‌کند و می‌نویسد: «هرگز تصور نمی‌کردم که نورتن بتواند نقش یک انسان مهربان و خوش‌برخورد را بازی کند، اما در اینجا، نمی‌توان از حق گذشت. بازیگر فوق‌العاده‌ای است اما هنوز شک دارم که بتواند نقش اصلی یک فیلم را بازی کند. فیلم بسیار خوبی از جیمز منگولد است، فیلمساز قدرندیده‌ای که با احتساب «سر به راه باش» (Walk the Line) حالا دو شاهکار موزیکال ساخته.»

استون پایان فیلم «ادوارد برگر» را «واقعاً هولناک» می‌خواند و می‌نویسد اگرچه «در آن لحظه شایسته» به نظر می‌رسد اما «جوامع دنیای امروز هرگز درستی آن را نخواهند پذیرفت. فیلم بسیار چالش‌برانگیزی است و دیدن رالف فاینز، استنلی توچی و جان لیثگو و بازیگران ایتالیایی که ظرافت‌های استادانه‌ای نشان می‌دهند بسیار خوشایند. خیلی دوست دارم بدانم که واتیکان درباره این فیلم چه فکر می‌کند؟ واضح است که در ساختنش همکاری داشته‌اند. اگر چنین باشد، برای چه؟ تنها ایراد من این است که دسترسی به واتیکان و کلیسای سیستین و غیره و سپس فیلمبرداری با نور کم در آن‌ها ناامیدکننده است.»

مهمان

برای ارسال دیدگاه باید وارد شوید