زمان مطالعه: ۴ دقیقه
ستایش رابرت داونی جونیور از نولان در شب افتتاحیه جشنواره ساندنس: مستقلترین فیلمساز تاریخ
جشنواره ساندنس تا ۲۸ ژانویه ادامه دارد.
«رابرت داونی جونیور» بازیگر «اوپنهایمر» (Oppenheimer) به همراه «کریستفر نولان» کارگردان فیلم در شب افتتاحیه جشنواره ساندنس حضور پیدا کرد. او این فیلمساز بریتانیایی را «یک گرگ تیمبر» و «مستقلترین صدایی که در تاریخ سینما وجود داشته» میخواند که «به ما وابستگی متقابل تجربه انسانی را یادآوری میکند.»
داونی به شوخی اضافه میکند: «حالا که جمله آخر به شکل سوزندهای پیچیده شد، میخواهم لحظهای درنگ کنم. لعنتی، ناگهان به ذهنم رسید!»
او در ادامه میگوید موفقیتهای نولان به دلیل چالشهایی است که همسر تهیهکنندهاش «اما توماس» ایجاد و او را با هر تصمیم پشتیبانی میکند. داونی از روش فیلمسازی نولان زودتر از موعد و با بودجهای کمتر از رقم تعیین شده اظهار شگفتی میکند و درباره صحنه فیلمبرداری پروژههای نولان میگوید: «انرژی رهبانی و صمیمانهای دارد. مثل این است که صدها نفر مشغول ساختن یک ساعت باشند. هرگز چنین تجربهای نکرده بودم.»
داونی سپس تصویری از نولان و برادرش جاناتان پیش از افتتاحیه «ممنتو» (Memento) در جشنواره ساندنس سال ۲۰۰۱ نشان میدهد و میگوید این تصویر با «موبایل جدید موتورولا ریزر راجر ایبرت» ضبط شده است.
او که در هفتههای اخیر سخنرانیهای جذاب زیادی کرده سپس خاطرهای از نولان در یکی از چند مراسم اهدای جوایز روایت میکند وقتی که فیلمساز به او نزدیک میشود و میگوید: «دارم فکر میکنم که آیا از شیرینزبانی مردن ممکن است یا نه؟»
نولان در ادامه به یاد میآورد که «ممنتو» به واسطه جشنواره ساندنس مخاطبش را پیدا کرد: «مخاطب مهم است، حدود دو هفتهای که فیلمسازی مستقل فقط به معنای یک مدل کسبوکار نیست. معنایش انگیزه برای فیلمسازان، کارگردانان، نویسندگان و بازیگران است. با شما مثل هنرمند رفتار میشود، شما را به خاطر اثرتان مؤلف میدانند، و به شما میگوید که باید چه کنید، هدف واقعی شما چیست.»
نولان میگوید پس از آنکه امتیاز پخش «اوپنهایمر» را به یونیورسال فروخته، «برایان رابرتس» مدیر عامل کمپانی مادر کامکست که اتفاقاً در مراسم اکران «ممنتو» در ساندنس حضور داشته با او تماس گرفته است: «یک ربع قرن میگذشت، اما هنوز به واسطه جشنواره لعنتی ساندنس کشف میشوم.»
نولان ادعای مستقلترین فیلمساز تاریخ سینما را نمیپذیرد و میگوید: «فکر نمیکنم هرگز فیلمساز مستقلی بودهام. نقاشان میتوانند مستقل باشند. شاعران میتوانند مستقل باشند.» اما به اعتقاد او نقش یافتن مخاطب چنان مهم است که «مفهوم استقلال کامل شروع به پژمردن میکند.»
نولان یکی از پنج فردی بود که در شب افتتاحیه جشنواره ساندنس تجلیل شد. افراد دیگر «کریستن استوارت»، «مایته آلبردی سوتو» فیلمساز اهل شیلی، «سلین سونگ» کارگردان «زندگیهای گذشته» (Past Lives) و «پت میچل» تهیهکننده و ژورنالیست بودند.
استوارت که بیش از ۱۰ فیلم در جشنواره ساندنس داشته و امسال دو فیلم «عشق زخم میزند» (Love Lies Bleeding) و «عاشقم باش» (Love Me) را در این رویداد دارد، «جایزه الهامپروری» (Visionary Award) را از دست «جسی آیزنبرگ» همبازیاش در «سرزمین ماجراجویی» (Adventureland) دریافت کرد.
استوارت روی صحنه به سبک خودش و با الفاظ رکیک بر اهمیت ساندنس تأکید میکند: «ساندنس همان اتفاق لعنتی فوقالعاده است. اینجا بودن را دوست دارم. خیلی متشکرم.»
دیدگاهها
مهمان
برای ارسال دیدگاه باید وارد شوید