news-background
news-background

اولین نقدهای فیلم The Batman منتشر شد؛ یک «بتمن» نگون‌بخت شکسپیری، بهترین «بتمن» پس از «شوالیه تاریکی»، آینده فیلم‌های ابرقهرمانی

«بتمن» پشت «بتمن». هالیوود به دلایل روشن حاضر نیست به راحتی یکی از پیچیده‌ترین شخصیت‌های کتاب‌های کامیک را رها کند. کارگردانان و بازیگران پرشماری هر چند سال یک بار به سراغ «بروس وین» می‌روند تا برداشت خودشان را از کامیک‌های مختلف به تصویر بکشند. این برداشت‌ها گاهی ژانر ابرقهرمانی را دگرگون می‌کند و گاهی مضحکه‌ای از آب در می‌آید که حتی سازندگانش هم اعتراف می‌کنند راهش را اشتباه رفته‌اند. تازه‌ترین اقتباس از کامیک‌های این شخصیت فیلمی تحت عنوان «بتمن» (The Batman) به کارگردانی «مت ریوز» و بازی «رابرت پتینسون» در نقش اصلی است که نقدهای آن چند روز مانده به اکران منتشر شده است. علاوه بر این «بتمن»، در ماه‌های آینده دو نسخه سینمایی دیگر از این شخصیت با بازی «مایکل کیتون» و «بن افلک» در فیلم «فلش» (The Flash) در دنیایی مجزا بازمی‌گردند.

«بتمن» ریوز یک داستان کارآگاهی روایت می‌کند که بسیاری از شخصیت‌های گاتهام از جمله «کت‌وومن» با بازی «زوئی کراویتس»، «پنگوئن» با بازی «کالین فرل»، «ریدلر» با بازی «پل دینو»، «آلفرد پنی‌وورث» با بازی «اندی سرکیس»، «کمیسر جیمز گوردن»  با بازی «جفری رایت» و «کارماین فالکن» جنایت‌کار با بازی «جان تورتورو» در آن حاضرند. پیشتر گزارش شده بود که «بتمن» ریوز رده سنی بالاتر از ۱۳ سال (PG-13) دریافت کرده است. «بتمن» با دو ساعت و ۵۵ دقیقه یکی از طولانی‌ترین فیلم‌های ابرقهرمانی تاریخ سینما و طولانی‌ترین فیلم «بتمن» تاریخ خواهد بود.

منتقدین اغلب اتفاق نظر دارند که چنین برداشتی از «بتمن» تاکنون نظیر نداشته است. پتینسون پیش‌تر وعده داده بود که فیلم از نمای اول مخاطبین را شگفت‌زده خواهد کرد. این فیلم در حال حاضر از ۱۳۴ نقد ثبت شده در «راتن تومیتوز» امتیاز ۹۰ درصد دریافت کرده است.

در ادامه گزیده‌ای از نقدهای «بتمن» آمده است:

«پیتر دبروژ» منتقد «ورایتی» می‌نویسد: ««بتمن» به شکلی بسیار تکان‌دهنده‌تر از آنچه مخاطبین انتظار دارند، ترس و استیصال وضعیت سیاسی فعلی را منعکس می‌کند، و یک داستان جنایی پرمغز و کامل را ارائه می‌دهد که عناصر فیلم‌های کلاسیک گانگستری را با تفاسیر مدرن چالش‌های دنیای امروز در هم می‌آمیزد. چالشی جاه‌طلبانه است که حتی بدون حضور شخصیت «بتمن» به اندازه کافی قدرتمند است، نه اینکه بدون او دلیلی برای ساخته شدنش باشد. اما ریوز با به کار گرفتن شخصیت و بسیاری از نمادهای تجاری چندگانه – زن گربه‌ای (با بازی زویی کراویتس جذاب)، پنگوئن (کالین فارل که تقریباً غیرقابل تشخیص است)، آلفرد پیشخدمت وفادار (با بازی اندی سرکیس که کاملاً اصیل است) و تعقیب و گریزهای حماسی با آخرین نسخه از بت‌موبیل – روایت فرا-پیچیده و متراکم را با لایه اضافه‌ای از تهییج که زمان نسبتاً طولانی فیلم را توجیه می‌کند تجهیز کرده است.»

«بیلگ ابیری» منتقد «والچر» نوشته است: ««بتمن» تلخ است، تردیدی وجود ندارد. حتی تلخ‌تر از سه‌گانه از پیش تلخ «شوالیه تاریکی» به کارگردانی «کریستفر نولان» که موفقیت آن باعث ساخته شدن چند اقتباس به‌شدت تلخ‌تر از کتاب‌های کامیک و اکشن‌های تماشایی شد. شاید تصور می‌کردید که «بتمن» از آن تلخ‌تر نمی‌شود، اما اشتباه می‌کردید: جوکر با بازی «هیث لجر» در سال ۲۰۰۸ با «شوالیه تاریکی» یک تلفن را در شکم یک مرد کرد و دوخت، بنابراین شخصیت ریدلر با بازی «پل دینو» در سال ۲۰۲۲ می‌تواند شکم یک مرد دیگر را در یک قفس طعمه موش‌ها کند. فیلمی است که در ژانر قاتل زنجیره‌ای مخوف بازآفرینی شده، اما این بار فقط قاتل زنجیره‌ای قصه نیست که در سایه‌ها می‌خرامد و برای طعمه‌اش کمین می‌کند و منتظر یورش می‌ماد؛ قهرمان نیز چنین می‌کند.»

«مایک رایان» منتقد «آپراکس» می‌نویسد: ««بتمن» ریوز دست کم تا جایی که فیلم‌های ابرقهرمانی اجازه می‌دهد، به حدی به نظر بسیار کهنه می‌رسد که دوباره منحصر‌به‌فرد شده. تماشای «بتمن» حسی شبیه به فیلم‌های «محرمانه لس‌آنجلس» (L.A. Confidential) یا «هفت» ‌(Se7en) متنقل می‌کند تا مثلاً «مرد-عنکبوتی: راهی به خانه نیست» (Spider-Man: No Way Home).»

«دیوید فیر» منتقد «رولینگ استون» می‌نویسد: «پتینسون انتخابی الهام‌بخش است برای نقش‌آفرینی در این نسخه پریشان و ایمو-بیست از شخصیت، اگرچه می‌توان دید که او مطابق انتظاری که از «جنگجوی شنل‌پوش» می‌رود جذابیت‌هایی دارد – جملاتش را با صدایی از ته گلو بگوید و بسیار ادا و اصول درآورد – اما این برداشت غمگینانه از بروس/بتمن دارای زیر-موجی از ترحم و آسیب‌پذیری است. حتی وقتی چهره زیبای چندگانه «گرگ‌ومیش» (Twilight) بود، پتینسون بریتانیایی در نمایش نفوس ناسازگار تخصص داشت...»

«لیا گرینبلات» نویسنده «اینترتینمنت ویکلی» معتقد است: «کراویتس گربه‌سان و به‌شکل آتشینی دوست‌داشتنی است، دختری با دردهای محرمانه و انگیزه‌های خودش؛ دینو خدعه‌گر است و خنده‌هایش عصبی، یک روانی با خنده‌هایی بی‌جا. (در دنیایی که «جوکر» با بازی «هیث لجر» هنوز روی سلولوید وجود دارد، افسوس، تقریباً همه انواع شرارت‌ها در داستان‌های عامه‌پسند تقلیدی رنگ-و-رو-رفته از او به نظر می‌رسد.) اما وظیفه «بتمن» پتینسون است که قهرمان بایسته یا شایسته ما باشد. با چشمان مغموم و سرمه‌کشیده و آرواره ذوزنقه‌ای‌اش، بیشتر به یک شاهزاده نگون‌بخت شکسپیری می‌ماند؛ روح سرگردانی که مانند خفاش بال گشوده و از جهنم گریخته تا همه را به جز خودش نجات دهد.»

«دیوید ارلیک» منتقد «ایندی‌وایر» می‌نویسد: «کمتر از سه سال پیش بود که فیلم متوسط-بودجه اما به‌شدت موفق «جوکر» به کارگردانی «تاد فیلیپس» آینده‌ای را نشان داد که در آن فیلم‌های ابرقهرمانی در هر اندازه‌ای می‌توانستند چنان در سینمای مدرن همه‌گیر شوند که دیگر نیازی نبود فیلم ابرقهرمانی باشند. با فیلم «بتمن» ساخته «مت ریوز» – یک فیلم بی‌پروا و پلیسی به درازای ۱۷۶ دقیقه که اغلب شباهت‌هایی به «هفت» یا «زودیاک» دارد تا هر آنچه در «اسنایدرورس» یا «دنیای سینمایی مارول» سراغ می‌توان گرفت – آن آینده، چه خوب و چه بد، با نیرویی لرزاننده از راه رسیده است.»

دیدگاه‌ها

برای ارسال دیدگاه باید وارد شوید
۱۱ اسفند ۱۴۰۰ ۰۱:۳۰

عمرا بتونه به پای کارای نولان برسه

نمایش اسپویل
۱۰ اسفند ۱۴۰۰ ۲۳:۳۶

به نظرم فیلم درجه یکی میشه

نمایش اسپویل
۱۰ اسفند ۱۴۰۰ ۲۱:۵۶

ولی من همچنان بن افلک رو دوس دارم

نمایش اسپویل
۱۲ اسفند ۱۴۰۰ ۱۶:۳۸

مگه بازیگر کم آوردی؟

نمایش اسپویل