کسی که هنرش اقتباس از درد و رنج روزمرّه‌ی مردمه. و کارش فروختن این نمایش واقعی به عنوان یه اثر فاخر سینمایی. نباید هم در پی تغییر شرایط فعلی باشه. فقط کاش جشنواره‌ها این روند توجّه به ملّیت‌ها و اقلّیت‌ها رو کنار بذارن و دوباره بشن سینما محور و هر کس براساس توانایی‌ و تلاشش جایزه بگیره. و در یه کلام، اصغر رو جای اکبر نذارن. البتّه این کاش، این معنی رو نمی‌ده که آثار ارزشمند نیازی به هیاهو و ژست گرفتن‌های توخالی، داشته باشن. نه! دیر یا زود چنین آثاری جایگاه خودشون رو در بین مخاطب پیدا می‌کنن. و به این معنی هم نیست که تشویق‌های ایستاده و جایزه‌های افتخاری، که دوامشون تنها به لحظه‌ای بنده، به یه کار متوسط و معمولی، ارزش خاص هنری می‌ده و آگاهی اجتماعی به وجود میاره. در هر حال همه قلبا می‌دونن که این توجّه به بهانه‌ی رنگ پوست و ملّیته. و راستش کسایی که این جوایز رو می‌پذیرن و این عناوین رو جدّی می‌گیرن، درک نمی‌کنم. و تا حدّی تحقیرآمیز می‌دونم گرفتن جایزه‌ای که داد می‌زنه: «مال تو نیستم ولی دادنم دست تو». بماند که این سیاست‌ها به خودی‌خود واقعا بد نیستن و بر پایه‌ی یه برنامه پیاده شدن، که جایگاهی باشن، برای شنیده شدن فرهنگ‌ها و محدودیت‌هاشون و اینکه فاصله‌ها رو کمتر کنن. ولی متأسّفانه با وجود فرهادی‌ها، نه تنها این صداها شنیده نمی‌شن، که اگه روزی شنیده هم بشن، باور نمی‌شن. و درباره‌ی آگاهی مردم هم همین بس که یکی زیر آخرین پست آقای فرهادی نوشته بود: «آب و برق و نون نداریم ولی از افتخاری که تو برامون آفریدی خوشحالیم.» نمی‌دونم شاید داشت شوخی می‌کرد. و اگر هم نه. امیدوارم ده دوازده میلیون بیشتر نباشن. *هر وقت فرهادی و امثال فرهادی رو می‌بینم ناخودآگاه قسمت دوم از فصل اول Black Mirror تداعی می‌شه برام، جایی که قهرمان داستان همون فروشنده است.