مایکل کین، علی رغم پیش کسوتی در هنرپیشگی و کارنامه درخشانی که دارد نتوانسته در نقش یک پرفسور امریکایی چندان قابل باور باشد. او نه هوشمندی یک استاد فلسفه را نشان می دهد، نه اثری از کاریزمای دانشگاه پرینستون در اجرای او هست، و نه حتی توانسته لهجه غلیط کاکنی خودش را مخفی کند. چنین فیلم نامه ای می توانست با حضور هنرپیشه دیگری مثل کالین فرث یا جرمی آیرونز به مراتب بسیار بالاتری از کیفیت سینمایی برسد.