چرا زیرنویس نداره؟!

شاه فیلم

فیلمی مثل خانه بردباری که فاقد محوریت داستانی ست و اساسا از قصه گویی و فراز و فرود های لازم که منجر به تعلیق و گره گشایی در فیلم میشود مبراست، برای کشش و امتداد موقعیت های دراماتیک و تراژیک خود نباید تنها بر سکانس های بی پرده جنسی ،متکی می بود. کارگردان با اینکه در خلق موقعیت ها و انتقال احساسات و تاثرات شخصیت ها به خوبی عمل می کند اما فیلمنامه بعلت تعدد کاراکتر ها و موقعیت ها، از ایجاد یک سیر و روند تماتیک در طول فیلم عاجز است.برخی سکانس ها بی انکه افزوده ای برای فیلم داشته باشند، تکرار می شوند و همین می شود که فیلم در همان جایی که هست مدام در جا می زند و در سیر و روند منسجمی قرار نمی گیرد. دوربین نیز در فیلم در شرایط سرگردانی قرار دارد.با اینکه خلق موقعیت ها و پرداخت آنها به خوبی انجام میشود اما حرکت مدام و پرشی دوربین بین کاراکترهایِ متعدد، حس قرابت و نزدیکی به شخصیت ها را از بین می برد و به واقع لطمه بزرگی به فیلم وارد می کند.به نوعی اگر فیلم ساز، یکی از چند شخصیت داستان را در محوریت فیلم خود قرار می داد و فضا و شرایط مدنظر خود را از دریچه نگاه یک شخصیت به معرض نمایش می گذاشت شاید کمی می توانست از پریشانی و بهم ریختگی در فیلم نامه و تدوین نهایی بکاهد. اما جدای از فیلمنامه،کارگردانی قویاً در راستای سوژه مورد نظر حرکت می کند. تمهیداتی که در دکوپاژ در نظر گرفته شده در کنار بازی خوب بازیگران به درستی اتفاقات و احساسات مد نظر را القا می کند.حضور دو کودک در طول فیلم همراه با فاحشه ها، تدوین غیر خطی و خلاقانه ابتدای فیلم، سکانس خوشگذرانی و شنا در رودخانه و سکانس حضور و معاینه پزشک و همچنین ماسک هایی که انتهای فیلم بازیگران به چهره می زنند انچنان خوب و اندازه پرداخته شده اند که بسیار از مشکلات فیلم را در خود حل کرده اند.لوکیشن و همچنین بازه ی زمانی انتخاب شده برای روایت داستان نیز ، از هوشمندی و دقت نظر کارگردان برای بازگویی مسائل و دغدغه های اجتماعی اش خبر می دهد. خانه بردباری گزند سوزناکی ست به روح جوامع امروزی جهان.فیلمی که به دور از شعار زدگی، بی پرده، دغدغه ها، فشار ها و عواطف یک طیف اجتماعی که همواره نادیده گرفته میشوند را بتصویر می کشد. هشتمین ساخته بلند برتران بونلو با تمام کم و کاستی هایش اثر ماندگاریست چراکه از حقیقت می گوید و از آنچه در جهان وانفسای امروز می گذرد.