در یک کلام مزخرف، اگر میخواین وقتتون هدر بره نگاه کنید. داستان یونیک اما بسیار ضعیف پرداخته شده، جلوه های ویژه داغون، پایان بندی فیلم هم از همه جاش بدتر.

از چنین موضوعی، میشد با یه کارگردان حرفه ای و یه داستان عمیق تر و بازیگرهای بهتر، یه فیلم جذاب ساخت نه چنین فیلم متوسطی

اگه بعد از دیدنش به این نتیجه میرسید که اگرم ندیده بودیدش چیزی رو از دست نمیدادید، بهتون تبریک میگم، نتیجه‌گیریتون درسته!

حقیقتا هنوزم نمیتونم بگم که از فیلم خوشم میاد یا بدم میاد چون از طرفی از کلیشه سازی و کپی برداری از فیلمای دیگه کلا متنفرم و از طرفی انقد با دقت و ظرافت توی این فیلم انجام شدن که باعث زیباییش شده در کل میتونم بگم فیلم تکی هستش و هدف فیلم بیشتر نشون دادن همین کلیشه ها بوده تا ساختن فیلمی برای ترسوندن بیننده

«جاس ویدن» در مقام نویسنده و «درو گودارد» در جایگاه کارگردان «کلبه‌ی در جنگل»، تصمیم گرفتند تا همان فیلمی را برای سینمای وحشت بسازند که «وس کریون» با «جیغ» برای فیلم‌های اسلشر ساخته بود؛ یک فیلم فرامتنی که به کلیشه‌ها و مولفه‌ها و تاریخ ژانر خودش ارجاع می‌دهد. گرچه «کلبه‌ای در جنگل» می‌توانست به یکی دیگر از تقلیدکنندگان پُرتعداد «جیغ» که چیزی به جز ارجاعات فرامتنی فراوان و بی‌هدفش ندارد تبدیل شود، اما خوشبختانه «کلبه‌ای در جنگل» نه فیلمی که فقط ادای ساختارشکنی را درمی‌آورد، بلکه یک فیلم ساختارشکنانه‌ی واقعی از آب در آمد. وقتی به اندازه‌ی کافی فیلم‌های یک ژانر را تماشا کنید، فرمولش دستتان می‌آید. «کلبه‌ای در جنگل» نه درباره‌ی اجرای دوباره‌ی این فرمول، بلکه درباره‌‌ی بررسی مخاطبان فیلم های ترسناک است؛ درباره‌ی پاسخ به این سؤال که چرا ما این‌قدر شیفته‌ی تماشای دوباره و دوباره‌ی این فرمول هستیم. فیلمی که بیش از اینکه یک فیلم ترسناک تیپیکال باشد، حکم یک‌جور جشن و پایکوبی شلوغ و پُرزرق و برق و افسارگسیخته با تم هالووین را دارد. فیلم‌هایی نظیر «کلبه‌ای در جنگل» عمیقا به توئیستشان وابسته هستند. اگر این توئیست به اندازه‌ی کافی دیوانه‌وار نباشد، تاثیر بدی روی کل فیلم می‌گذارد. خوشبختانه سازندگان «کلبه‌ای در جنگل» مرتکب گناه دنبال کردن شروع شجاعانه‌شان با سرانجامی محافظه‌کارانه نمی‌شوند و تا نمای پایانی‌اش، کله‌خراب باقی می‌ماند.