درجه یک، ساده پیچیده

فیلم خوبی بود.

فیلم «۴ ماه، ۳ هفته و ۲ روز» ساخته‌ی کریستین مونجیو، اثری نیست که فقط آن را تماشا کنید، بلکه تجربه‌ای است که باید آن را «تحمل» کنید؛ نه به خاطر کیفیت بد، بلکه به دلیل واقع‌گرایی عریان و خفقان‌آوری که تا مغز استخوان نفوذ می‌کند. شاهکاری در سبک رئالیسم که ثابت می‌کند تعلیق همیشه به معنای تعقیب و گریز نیست. مونجیو با دوربین ایستا و برداشت‌های بلند، چنان اتمسفر خفقان‌آوری از رومانیِ عصر چائوشسکو ساخته که مخاطب همراه با شخصیت‌ها احساس اسارت می‌کند. فیلمی درباره‌ی فداکاری، تنهایی و بدبختی‌های سیستماتیک که در آن \"سکوت‌ها\" بلندتر از فریادها حرف می‌زنند. این فیلم فقط داستان یک سقط جنین غیرقانونی نیست، بلکه کالبدشکافیِ ترس و فروپاشی اخلاقی در یک جامعه‌ی توتالیتر است.

به شدت ارزش دیدن داره .

یه فیلم عالی، خیلی عالی.