شروع بد و خسته کننده ای داره ولی کم کم بعد از گذشت یک سوم اول, بهتر میشه و تا انتها اوج میگیره. اوایلش بیننده بخاطر دیالوگای زیاد و ریتم تند خسته میشه و با خودش میگه سر یه قانون توی آمریکا یه فیلم خسته کننده ساختن که بدرد من نمیخوره! اما به مرور متوجه جذابیت ظریفی توی فیلم میشه و در انتها متوجه میشه فهمیدن دیالوگا و جزئیات لازم نیست. کافیه کلیت داستانو که درمورد لابی گریه دنبال کنید.

کیفیت فیلم بد نیست و صد البته مولفه ها و پیکربندی به درستی در این فیلم شکل گرفته و همچنین ایده داستان یعنی حمل آزاد اسلحه هم جز مسائل چالش برانگیز قانون اساسی آمریکاست اما دیالوگ های فیلم به جز در چندین سکانس کاملا ناکارامده و فقط دائم مسائل رو پیچیده و حتی منحرف میکنه و برای مخاطب نیز اثر خسته کننده ایه.... نمره ی من به این فیلم 7 از 10.

با فیلم ارتباط برقرار نکردم برای من خسته کننده و نامفهوم بود

بیشتر توجهات و تحسین‌هایی که این فیلم دریافت کرده به خاطر موضوع جنجالیشه (قانون حمل آزاد اسلحه در آمریکا) وگرنه اجرا به کلیشه‌ای ترین حالت ممکن صورت گرفته، مثل یه مشت ربات فقط دارن دیالوگ تکرار می‌کنن، نه شخصیت پردازی نه هیچی. حتی موسیقی متن اش هم کلیشه ایه. غافلگیری اصلی فیلم (دستیار سابقش داشته براش جاسوسی می‌کرده) رو هم من دقیقه 33 حدس زدم. حدس که نزدم، کاملاً مطمئن بودم. انقدر کلیشه ای بود. فقط تحمل کردم که تموم شه.

حقیقتش نصفه دیدم خوابم برد به دلم ننشست