یک درام عالی با بازیگران محشر.با ریتم کندی که اصلا خسته کننده نیست.فیلیپ سیمور هافمن تو یک پدیده ای(دلم نمیاد بنویسم بودی)

فیلمنامه‌ی خوب، بازیهای عالی. فیلم بیشتر حول محور روابط شخصیت‌ها میچرخه، در نتیجه اگر از فیلم داستان پرافت و خیز انتظار دارید همچین چیزی نیست. طنز ظریفی داره، شخصیت‌پردازی خوب و دیالوگهای خوب. بیشتر حول محور روابط بین اعضای خانواده میگذره که هرکدوم گرفتاری و سابقه‌ی خودشون رو دارند و دارند سعی میکنن با مشکلاتشون کنار بیان، و گره‌های قدیمی خانوادگی‌شون توی فضایی که حالا به اجبار توش یه مدت باید با هم باشند بالا میاد. کاراکترها مدام بین میلشون به تنهایی و میلشون به ایجاد رابطه با خودشون در کشمکش هستند. همینطور بین علاقه‌شون به هم و رقابتشون با هم. بین متعهد شدن و میل به فرار از ایجاد روابط نزدیک. و حالا توی فضای مراقبت از پدر در روزهای آ[ر عمرش این تنش ها و تناقضها بالا میاد که بافت کلی فیلم رو درست میکنه. اگر همچین فضایی رو دوست دارید خیلی پیشنهاد میشه. فیلم خیلی خوب و دوست داشتنیه.