یکی از بهترین فیلمهای ایرانی افسوس که گیشه سینمای مارو فیلمهای زرد . پوچ و بی محتوا پر کردن بنظرم این فیلم به حق خودش نرسیده و درخور توجهی بیش از اینهاست . 9 از 10 . 100٪ توصیه میشه برای دیدن

خیلی خوب بود فقط ای کاش زیرنویس فارسی هم داشت چون به زبان محلی صحبت میکنن قابل فهم نیست.من از زیرنویس انگلیسیش میفهمیدم چی میگن.

واقعا جای تاسفه که بجای اینکه بهترین امکانات برای امثال بهرام بیضایی که تسلط بی نظیری بر ادبیات و سینما دارند فراهم شود، آنها را فراری می دهند تا سینمای ایران جولانگه ده نمکی ها شود و سینمای ایران را در جهان فقط با دو فیلمساز بشناسند.

مهربانی به وسعت یک سرزمین باشو غریبه‌ی کوچک (بهرام بیضایی - ۱۳۶۵) باشو غریبه‌ی کوچک، مبلّغ مهربانی به وسعت یک سرزمین است. مهربانی باشو غریبه‌ی کوچک، نه ادایی، و نه بدلی، که اصیل است و درخشان. باشو، غریبه‌ی کوچک از جنگ می‌گوید و از ستم و ویرانی و مصیبت‌های آن، از بی‌کسی و آوارگی می‌گوید و از دلتنگی و غم غربت و سرانجام از مهربانی. به باور من موثرترین و زیباترین لحظه‌ی فیلم، صحنه‌ای است که نایی داس را بر می‌دارد و به قصد یافتن حامی و ارتباط عمیق‌تری با باشو به طرفش می‌رود. دوربین به آرامی می‌چرخد و نایی با لهجه‌ی زیبا و شیرین گیلکی به باشو می‌گوید «ما به این می‌گوییم داس، شما چه می‌گویید؟» و بعد «ما می‌گوییم مرغانه (با لطف و مهربانی خاص)، شما چه می‌گویید؟» و... چهره‌ی مهربان نایی با چهره‌ی مهربان و پاک و آفتاب‌سوخته‌ی باشو و لبخند آن دو، صحنه را کامل می‌کند. مسعود فراستی - کتاب لذت نقد

غریبه از خطه جنوب که از شمال سر درمی‌آورد و زندگی متفاوت را تجربه می‌کند از جنگ بیرونی فرار کرده و به جنگ درونی می‌رود. چه زود باید بزرگ شود این غریبه‌ای کوچک، ایده اولیه #باشو_غریبه‌ی_کوچک از سوسن تسلیمی بود و خودش هم در آن بازی کرد و چه بازی حیرت‌انگیز پر حس و حالی. بیضایی که همیشه بر اختیار آدمی سخن می‌گوید این بار جبر کودکی را نشانه رفته که از جنگ فرار می‌کنند و نقد جبریت می‌کند و بر اختیار انسانی تکیه دارد و تطابق او را در محیط جدید ستایش می‌کند و دردهای انسانی را مسیر رشد و ارتقا او می‌بیند. تکیه بر اختیار انسانی از شاخصه‌های مرگ‌اندیشی است «گفت توبه کردم از جبر ای عیار ... اختیارست، اختیارست، اختیار» (مولوی) ✍️ #نوشته_مهدی