به نظر من بهترین فیلم فرهادی است

آدم های شهر زیبا،نه آنی اند که باید باشند، بلکه آنچه چیزی اند که فیلمساز می خواهد.ابتدا فیلم از یک دوستی آغاز میشود. دوستی ای که نه مختصاتی از آن به مخاطب داده نمی شود و نه از نوع وابستگی و ارتباط این دو شخص اطلاعاتی می دهد. اما جناب فرهادی انتظار دارند، ما یعنی مخاطب هم صمیمت این دو دوست را باور کنیم و هم رفتار اعلا را که برای دوست صمیمیش جشن تولد 18 سالگی گرفته.سالی که خوب می داند دوستش دو سال بخاطر آن خواب و خوراک نداشته.همین ابهام در رابطه دوستی وصمیمت این دو شخص،در ادامه دغدغه و دلواپسی اعلا را نیز تصنعی جلوه می دهد. اما از آن بدتر رابطه خواهرانه فیروزه است با برادرش که بیش از آن که دلشوره برادر را داشته باشد، در تقلای عاشق شدن است آن هم با یک بچه شیرخواره.فیروزه برعکس اعلا که نخود داغ تر از آش شده، بطرز عجیبی از یک آسوده خاطریِ نامانوس بهره مند است. خواهری که با طمانینه جلو اولیا دم می نشنید و شق و رق تقاضا بخشش می کند بعد هم منتظر می ماند که کاریکاتوروار مثل توپ فوتبال از خانه پرت شود بیرون.ادامه ماجرا هم که میشود عشق و عاشقی و رد وبدل کردن نگاه های عاشقانه و بزک کردن و روسری نو بستن وغیره و ذالک.برادر زیر تیغ و خواهر اینقَدَر بی خیال، عجبا!!! شخصیت های ریز و درشت فیلم، بیش از آنکه خودشان باشند تا در یک سیر منطقی و تسلسلی قرار بگیرند، مدام رنگ می بازند و به آن چیزی که جناب فرهادیِ عزیز در ذهن دارند منطبق می شوند و همین میشود که تشخص از شخصیت ها گرفته میشود و آدم های فیلم می شوند عروسک های بیجان خیمه شب بازی فیلمساز. داستان فیلم از آنجا که با تعلیق شروع می شود، مخاطب را همراه می کند و تا جاهایی هم خوب پیش می رود اما ماجرای پایانی فیلم(ازدواج اعلا با دخترک فلج)آنقدر بد پی ریزی و پرداخته می شود که همه چیز را بهم می ریزد. آن سکانس کمک کردن و همراهی دخترک توسط اعلا و همچنین آن شرط و شروط بخشش و فراموش کردن مسئله عمل دخترک و... فیلمنامه را از مسیر طبیعی خود خارج می کند تا جایی که جناب فرهادی را به آن وا می دارد که پایان بندی فیلم را به اصطلاح ماسمالی کند.پایانی باز که البته به لطف مغشوش شدن فیلمنامه کارکرد خود را ازدست می دهد و از استاندارد های دیگر فیلم های اصغر خان فرهادی بکلی دور می شود.

به نظرم قوی تر از جدایی و درباره الی بود، بدون شک یکی از 5 فیلم برتر تاریخ سینمای ایران