آبادانی ها، بازگشت دوباره عیاری به سینما مستقل را در آن دوران نوید می داد. این فیلم عودت دوباره کیانوش خان عیاری به سینما جدی و تامل برانگیزی بود که سنگ بنای دیگر آثار درخشانش یعنی بودن یا نبودن و خانه پدری را می گذاشت.آبادانیها دقیقا یکسال بعد فیلم ناامید کننده و تجاری عیاری بنام دو نیمه سیب ساخته شد.با اینکه دو نیمه سیب نه از قوام داستانی آنچنانی برخوردار بود و نه از پرداخت مناسب و اندازه، با این حال آبادانیها تماما از ولنگاری و بهم ریختگی داستانی دوری می جست و با یک اقتباس رفت و روب شده از دزد و دوچرخه دسیکا،به اثری مهم در سينمای ایران بدل شد.آبادانیها فیلمی ست که با جسارت مثال زدنی فیلمسازش پهلو به پهلوی یکی از آثار درخشان سینما ایتالیا می زدند.عیاری با استفاده درست از عناصر ایرانی و انتخاب دقیق مابه ازاهای وطنی برای بتصویر کشیدن المان های داستانی فیلم دسیکا، شرایط نابه سامان معیشتی مردم آن دوره را با همان رئالیسم همیشگی خود بازگو می کند. عیاری در این اثر علاوه بر جسارت های هنری که از خود بروز می دهد،بسیاری از تهمت های منتقدین داخلی را نیز بجان می خرد و بی ابا از انگ های وطن فروشی و سیاه نماییِ منتقدین،آنچه را که سزاوار حقیقت است را بیان می دارد.همین شجاعت مثال زدنی و حقیقت سراییِ ستایش برانگیز این کارگردان باعث شده وی در زمره فیلمسازان مستقل و صاحب سبک سینمای ایران قرار بگیرد. آبادانی ها من حیث المجموع با کارگردانی دقیق کیانوش عیاری، فیلمبرداری بی نقص علیرضا زرین دست و بازی مناسب سعید پورصمیمی،از آثار قابل تامل سینمای بعد از انقلاب بشمار می اید که دیدن آن برای مخاطب امروز خالی از لطف نیست.