بر خلاف نظر دوستان، به عقیدۀ من این فیلم بیش از اینکه دفاعیه ‎ای برای چپ رادیکال باشه، بیشتر قصد به هجو کشیدن و مسخره کردن این طرز تفکر انقلابی رو داشت؛ مبارزۀ عبث و بیهوده شخصیت ها در لوپ زمانی 16 ساله بدون هیچ دستاوردی - بی ارزش شمردن مفهوم خانواده و طرد مسئولیت‌های عاطفی مادرانه در پوشش آرمان‌خواهی (شخصیت پرفیدیا در بخشی از فیلم در توجیه ترک خانواده ش به باب میگه من خودمو تو اولویت قرار میدم و کلیشه ای بودنت [مفهوم پدر] رو پس میزنم) - آوارگی و دربه‌دری شخصیت پرفیدیا (در جایی دیکاپریو به پسر تراجنسیتی که اومده دنبال دخترش میگه وقتی آزادی قدرش رو نمیدونی و وقتی از دستش بدی دیگه رفته و دقیقا همین اتفاق برای پرفیدیا میفته و گفته شد رفته به کشور کوبا و الجزایر که نمیشه گفت کشورهای چندان آزادی هستن) همینطور این فیلم به تفکر راست هم نقدهای تند و تیزی وارد میکنه و به زیبایی عاقبت این طرز تفکر رو در کوره های آدمسوزی به نمایش میگذاره. به عقیدۀ من این فیلم در نقد آنارشیسم و افراطی گری بود نه برای خوش اومدن نسل زد طرفدار ووکیسم و چپ افراطی