یعنی ایده‌ی اصلی وجود داشت و واقعاً جالب بود، اما نمی‌دونم چرا بعدش یه جور عجیبی پیش رفت — عجیبی از نوع پیچیده و تو در تو بودن. اون‌قدر پیچیده که بیننده با کلی اتفاق و اطلاعات روبه‌رو می‌شد، ولی نمی‌دونست چطور باید اون‌ها رو پردازش یا تفسیر کنه. در نتیجه، وقتی داشتم تماشا می‌کردم یه‌کم گیج شده بودم، با این‌که در نهایت همه‌چیز معنا پیدا کرد و معلوم شد که تفسیر یا برداشت نمادینی از مفهوم دینی «همبستگی» بوده.

یکی از معدود فیلم های سوررئال که دوستش دارم. بازی کمرون دیاز هم بسیار قویه.

تازه داشتم با دانی دارکو کنار میومدم که یه شاهکار دیگه دیدم