شکاف‌های فرهنگی و دیدگاهی توی چنین فیلم‌هایی خیلی واضح دیده میشه؛ هر سکانس از زندگی کارل میتونه آرزوی یک جوان توی همین سن و سال در کشور ما باشه اما چقدر راحت تن و روان انسان میتونه در برابر سختی‌های زندگی، به خوشی‌ها عادت کنه و به دنبال نابودی بره. به عنوان کسی که عاشق فیلم‌هایی هستم که بار روانی اتفاقات و تفکرات انسان و مرزهایی که میتونه جابه‌جا کنه رو به نمایش میذاره، جذب این فیلم شدم؛ سکانس‌هایی داره که شاید برای بیننده طولانی و خسته کننده باشه اما صداپردازی و تصویرسازی به اندازه‌ی کافی خوب بود، پیچدگی زیادی نداشت و انتخاب جو کول برای نقش کارل واقعا انتخاب درستی بوده؛ کول واقعا احساسات نقش‌هایی که درگیر مشکلات درونیشون هستند رو خوب به بیننده منتقل میکنه؛ اما پایانش واقعا آزاردهنده بود و آزاردهنده‌تر اینکه بر اساس یک اتفاق واقعی به تصویر کشیده شده. در کل دو ساعت خوبی با این فیلم گذروندم، اگر حوصله و روحیه دارید ببینید. 5/10 به خود فیلم،1نمره به جو کول و وجناتش و 1 نمره به واقعی بودن این داستان میدم؛ در آخر، نمره‌ی نهایی من به این فیلم 7/10 است.