با اینکه دنباله فیلم اول است، اما با فلش بک های مختلف به پیش درآمد هم تبدیل شده که بعضا مشکل توالی زمان هم دارد! مثلا با توجه به‌ فیلم اول، غیرممکن است که پروفسور ساسارولی در فلش بک های مربوط به کودکی پسر فیلیپ نوآره حضور داشته باشد، یا ماجرای خانه ماچتی در زیرزمین که آن هم امکان رخ دادنش در بزرگسالی دختر ماچتی نیست. مساله دیگر جانشینی بازیگر نقش نچی با بازیگر دیگری ست که نسبت به بازیگر فیلم اول، بازی کم لطفی دارد و چندان با بقیه چفت و بستش جور درنمی آید! به رغم این مسائل، خوشبختانه هنوز طنز فیلم درخشان است و موثر واقع می شود، از جمله در صحنه های سیل فلورانس که به سیل واقعی در ۱۹۶۶ ارجاع می دهد، یا دختر ژیمناست و از همه معرکه تر، برج کج! دنباله ای سربلند برای فیلم اول که باعث شد به دوگانه کمدی دلچسبی در سینمای ایتالیا تبدیل شود‌ ولو اینکه پایان دومی کمی هم ملودرام باشد! قسمت سوم و چهارم این مجموعه فیلم که ماریو مانیچلی هم کارگردانش نیست، ارزش دیدن ندارد.