مهمترین چیزی که توی این فیلم دیده میشه، نمایش ناامیدیه. فروپاشی اقتصاد و از دست رفتن تمام تمدن، امید و روشنی. شاید کارگردان این ناامیدی رو به بهترین شکل به نمایش گذاشته، از رنگهای خاکستری بگیر، تا دوربین همیشه بی حرکت و فلاکت کاراکترها. ولی واقعاً میشه به این گفت یه فیلم فوق العاده؟ اینو که توی چندتا جمله هم میشه تعریف کرد! سینما کجاست؟ روابط دراماتیک کجاست؟ و اصلاً داستان و سناریو کجاست؟ کاراکترها کجا به هم پیوند میخورن؟ بیننده با کی و چی همزاد پنداری میکنه؟ با کدوم کراکتر همراه میشه؟ شاید منتقدها تعریف کنن و یه عده هم برای اینکه خودشون رو روشنفکر نشون بدن، به تقلید، شروع کنن به تعریف از فیلم، مثل نظری که پایین تر می بینیم، اما وقتی درامی نباشه و داستانی نباشه، فیلمی هم در کار نیست. در بهترین حالت یه مستند خسته کننده است. دوست دارم کسایی که از فیلم تعریف میکنن، دلیلش رو هم بگن! توضیح بدن که چه چیز فیلم لذت بردن، نه اینکه خوبه. چون متفاوته و چون نمرات خوبی گرفته برای من که قابل تحمل نبود.

سبک جالبی نیست این جور فیلم ها. من که اصلا ارتباط نگرفتم.

یک فیلم اریجینال! نه ازون دسته فیلم ها که زور می زنن تا ادای اریجینالیتی رو در بیارن و گند می زنن به مقوله خرد و آگاهی. در این فیلم با قلمبه سلمبه های بزک شده ی فلسفی و اخلاقی (بخونید ترفندهای مهار "تو") طرف نیستیم. با یک تیکه شیشه ی تیز وسط گلومون طرفیم که هر بار می خوایم قورتش بدیم درد و خونریزیش به دور از هر ریایی می خندونمون. ازون فیلم ها است که حرف های زیادی برای گفتن داره و با یک کلیشه ی اتو کشیده ی پیچیده نمای پوچ هالیوودی طرف نیستید ازون کلیشه ها که مردم هرچی بیشتر نمی فهمن بیشتر بهش ایمان دارن و براشون زیباتره! تماشای این اثر زیبا رو به همگی تون پیشنهاد می دم. یک اثر سینمایی رکیک و تنها و فقط به همین علت به شدت اخلاقی. جایی که من و تو ی گمشده ی معاصر رو بایست جست و پیداشون کرد..