این همه فلسفه توطئه برای فینچر؟ شامل اسپویل : هفت گناه و هفت گناهکار شخص تا گناهی مرتکب نشه گناهکار عنوان نمی‌شه. قاتل گناهش حسادت بود. تمام ۶ گناهکار دیگه به شکلی گناهشون رو بروز داده بودن. مثلاً پرخوری با وزن و اندامش نمایانش کرده بود. حالا حسادت به زندگی کارگاه چطور بیان می‌شه؟ تعریف حسادت چیه؟ فلانی فلان چیز رو داره کاش نداشت. بعدشم لابد چندتا فحش می‌دیم به طرف. اما بیانش چطوره؟ قاتل به زندگی کارگاه حسادت می‌کنه و قتل رخ می‌ده. قاتل شد حسادت. حالا کاراگاه می‌شه خشم و قاتل رو می‌کشه. (برای این خشم عنوان می‌شه. چون اگر به خشمش غلبه می‌کرد باید صبر می‌کرد تا روال قانونی دادگاه و حکم انجام بشه و فقط دستگیرش می‌کرد ولی عصبانیتش و واکنش لحظه‌ایش اون رو گناهکار خشم کرد). منطقی و سر راسته دیگه. تعداد قتل از اول هم مهم نبوده. صرفاً درگیری با گناهه. قاتل فرزند و همسر کاراگاه رو می‌کشه بله، ولی نه در مبنای هدفی که داشته(کشتن ۷ گناهکار) بلکه با مبنای حسادت خودش. در واقع با کشتن اون دو نفر، کاراگاه رو از لحاظ روحی می‌کشه. برای همینه که مشکلی با کشته شدن به وسیله کاراگاه نداره چون ضربه‌ای بهش زده که عملاً تفاوتی با مرده نداره. The time when evil wins عبارت سر تیتر اکثر نقدهای این فیلمه. قاتل ۵ گناهکار رو می‌کشه( پرخوری، کاهلی، غرور، طمع و شهوت) بعد برنامه ریزی می‌کنه تا با گناه خودش که حسادته بتونه گناه خشم رو در کاراگاه ایجاد کنه. بعد با کشتن اون دو نفر، پیشاپیش انگار کاراگاه رو که قراره در آینده آلوده به خشم بشه و قاتل رو بکشه؛ کشته. این می‌شه گناه خشم کاراگاه که قاتل برنامه‌ریزی کرده و ایجادش کرده. در واقع مجازات گناه رو پیش از گناه اعمال کرده در حالی که مجازات گناهی که کاراگاه هنوز مرتکب نشده، خودش گناهِ قاتله =) این یعنی نبوغ. پس گناه خشمی که قراره رخ بده رو هم با کشتن روحی-روانی کاراگاه مجازات کرده. همسر و بچه‌اش در واقع ابزار این کار بودن. نه بخشی از این کار. شد ۶ نفر. در نهایت هم کاراگاه در گره کور برنامه قاتل گیر می‌کنه و با کشتنش، نقشه قاتل رو تکمیل می‌کنه. حالا حسادت هم مرده و ۷ گناهکار کشته شدن. گناه هفتم رو به گناه ششم که خودش باشه پیوند زده و مجازات اون گناه رو تبدیل کرده به گناه خودش. شاهکاری در داستان‌سرایی و فیلمنامه‌نویسی رو شاهدیم. اتفاقاً همه نسبت به اون زن باردار و بچه‌اش احساس داریم. اتفاقاً قاتل تطهیر نشد. این که آخرش اومده اون سکانس رو گذاشته برای ایجاد همدردی نشون دادن و کامل نبودن قاتل نیست. طرف قاتله. بای دیفالت معلومه کامل نیست نیاز نیست چیزی نمایان بشه. جدای از اون، فیلم فلسفه خاصی به اون شکل نداره که بگیم دنبال مفاهیم خارج از سرگرمیه. یک فیلم در ژانر‌های معمایی و جناییه که با عمق بیشتری به موضوعات می‌پردازه. دایره کشف جرمش رئال‌تره. خشونتش واقعی‌تره و دوربین اوج جنایت رو به تصویر می‌کشه. من احساس می‌کنم شما یا کلاً مخاطب این سبک فیلم‌ها نیستید که در این صورت به نظرم به نقدهای منفی این فیلم مراجعه کنید. معمولاً در انتها فیلم‌های جایگزینش عنوان شده که شاید خوشتون بیاد. یا هم با دید اولیه و بک گراند اشتباهی سراغ فیلم رفتید؛ در این حالت به نظرم بعد یک مدت طولانی برگردین سراغ این اثر و ببینید باز هم دیدگاهتون همینه یا نه؟ عذر می‌خوام که طولانی شد پایدار باشید و سر بلند