برای عدّه‌ای که خود را «فیلم‌دیده» می‌دانند سینمای جنگ یعنی سینمایی که بتوان با قهرمانان آن همراه شد و احیاناً تخمه‌ای شکست و عیشی کرد! تصویر بی‌نقاب جنگ پلشت‌تر از آنست که بتوان از دیدنش لذّت برد. این فیلم تصویری برهنه از جنگ است، و بهمین خاطر بسیار انسانی.

من سینمای ژاپن رو با کوروساوا دوست دارم و سینمای کره رو با چان ووک پارک، ولی در خصوص بعضی از فیلمها باید اینو بگم که: چرا تصور می شه هالیوود با اون همه امکانات نمی تونه اینجوری فیلمهایی با مفاهیم لخت بسازه؟ این امتیازی که به نظر میاد سینمای کره یا ژاپن دارن و درباره هر چیزی خارج از یک کاتگوری مشخص فیلمهایی با مفاهیم لخت می سازن؟ این نکته امتیاز سینمای شرق نیست، پر رویی و بی پروایی بیش از حده! تو امریکا یک کارگردان فیلم اسلشر که کلاس فیلمی که میسازه در حد یک فیلم پورن پایینه اینقدر راحت و بی پرواست! در کلاس کار جهانی یک آمریکایی نه اندازه یک فیلم فرانسوی چاشنی عقده های جنسی مخلوط فیلمشه نه اینقدر راحت خشونت روانی رو نمایش می ده! به نظر من سینما در آمریکا بیشتر برای مخاطب فیلم می سازه و در ژاپن و کره و فرانسه بیشتر برای جبران کمبود المانهایی مثل جلوه های ویژه، هنرپیشه های معروف و ... سعی می کنه به هر طریق ممکن دیگه ای بیننده رو سورپرایز کنه! در این سینما هیچ لذتی نیست، مثل این فیلم! کسل کننده، صحنه هایی که دوست نداری در کابوسهاتم بهش فکر کنی و اصلا لزومی نداره ببینی! این سینما نیست! این یک شکنجه گاه روحیه! مثل انتقادی که من به فیلم بلندیهای نارایاما دارم و با همه تعاریفی که ازش شده من اعتقادی ندارم که یک فیلم خوبه! فقط عذاب آوره! گرچه من خیلی اهل فن نیستم ولی خیلی خیلی فیلم دیدم و این نظر منه