یه درام تلخ از بی هدفی و پوچی، یا یه درام روحیه بخش و رضایت بخش. این چیزیه که تشخصیش سخته و من فکر میکنم هدف کارگردان همین بوده. و البته نویسنده. درامی که در عین تاریک بودنش، خوشاینده. من دوست داشتم این فیلم رو. خوب بود و این خوب بودن رو مدیون دو تا چیزه. اول بازی خوبِ میشل فایفر و دوم اینکه به جای دارم، کمدی درامه. چیزی شما رو به خنده نمیندازه، ولی این کمدیِ کمرنگ و ناچیز، تعادل فیلم رو حفظ میکنه. شاید اگه بیشتر روی کاراکترهای جانبی کار میشد، میتونست به خوبیِ کمدی درامهای وس اندرسون یا برادران کوئن باشه