یک اثر جسورانه که متأثر از سینمای برسون، هانکه، و شانتال اکرمنه. روایت خیلی جالب روی مرز اسطوره، دین، جامعه و دینامیک قدرت مسلط بر آن حرکت می کنه. حرکتی که کاملا سابجکتیو و از پرسپکتیو یک زنه اما خبری از بیانات شعاری یا بیان حتی یک جمله از زبان اون زن نیست؛ بلکه فیلم با میزانسن و دکوپاژه که ترس، ارزو، خشم، نفرت، عشق، ایمان اون زن رو نشون می ده و برای رسیدن به این هدف از استتیک و فرم بسیار پخته و هوشمندانه عمل می کنه. منتظر کارهای بعدی دیا کولومبگاشویلی هستم، این اثر نوید ظهور یک کارگردان مستعد رو می ده.

برای هر تماشاگری نیست روایت منسجم و سفتی داره و دوربین فقط چند بار به حرکت درمیاد همش ایستاده بر یک نما عمل میکنه 5/5 از 10