من به شدت برای حساسیت نورمن جیوسون نسبت به مسائل نژادی و علاقۀ خاصی که به موسیقی داره احترام قائلم اما علیرغم همۀ اینها نتونستم این فیلم رو دوست داشته باشم. فیلم سناریوی مستحکمی نداشت و بازیها به شدت اغراق شده بود و انگار کارگردان بذون کوچکترین درکی از یک محیط نظامی و روابط متقابل مافوق و زیردست فیلم رو ساخته. با این حال موسیقی بلوز و بازی محکم دنزل واشنگتن و یک نکتۀ خاص که به خاطر پرهیز از لو دادن قصه ذکرش نمی کنم فیلم رو قابل تماشا کرده اما همۀ اینها به عقیدۀ من باعث نجات فیلم نمیشه