این فیلم خوب نیست این فیلم شاهکاره

هر وقت از سینمای نکبتی آپارتمانیِ امروزیِمان خسته می شوم یا از ابتذال خارج از عرف این تجار سینمایی، دلم هوای ناخدا خورشید می کنم.ناخدا خورشید،با تمام لنج های به گل نشسته اش،جاشو ها، تیغ آفتاب و تن های عَرْقان،سکوت خورشید و موسیقی فولک جنوب.ناخدا خورشید جوشش و غلیان حیات و حرارت سرزمین تفته جنوب است. فیلم در پس داستان آمریکایی اش،ذات سرزمین جنوب را فریاد می کند.فیلمی که در همان فضای شرجی و مالیخولیایی جنوب جریان دارد و داستان تکراری مردم جن زده این دیار را روایت می کند.اجنه ای که گاه در ظاهر جانیان تبعیده شده نمایان می شوندوُگاه در چهره خواجه ماجد طماع.اما تنها راه رهایی و رسیدن به آرامش ، رقص بمبک است در دل آب های نیلگون خلیج.رقص بمبک وُ موسیقی امواج وُ تبلورِ آرامشِ بعد از طلوع. ناخدا خورشید اوج فریاد عاشقانه تقوایی ست به خطه ای که در آن زاده شده و نفس کشیده. تجربه ای ست که نه تنها باید دید، بلکه باید تنفس کرد و چشید. باید جرعه جرعه نوشید و لذت برد.