Mission: Impossible - Fallout 2018 وقتی چایی و دوغ و نوشابه و دلستر و شیر و قهوه و آبمیوه و الکل رو مخلوط کنی میشه همین فیلم که فقط طرفدارای نولان رو خوش میاد.

فال اوت کمال این مجموعه است. در عین حال کمال سینمای اکشن آمریکاست. فال اوت دقیقاً برای مخاطب‌های همیشگی این مجموعه و حتی برای اکشن‌بازهای حرفه‌ای ساخته شده. حوصلتون سر می‌ره از بس هر فیلم اکشنی می‌بینید می‌تونید وقایع رو حدس بزنید؟ فال اوت اینجاست تا جلوی این موضوع رو بگیره. توئیست پشت توئیست پشت توئیست. آره چندتاییش رو حدس می‌زنید ولی به طور کل، غافلگیرتون می‌کنه. زیبا بود. ایراد اصلیش ایده مرکزی داستان بود که خب...امیدوارم قسمت‌های بعدی شاهد چیز نوینی باشیم و نه باز هم بمب‌های هسته‌ای. این قسمت همچنین پرداخت بیشتری به روند کاری نامعلوم بعضی شخصیت‌ها توی قسمت‌های دیگه داشت. اگر این سری رو دوست دارید از دستش ندید. هر کار هم کنیم؛ تعقیب و گریزهای این سری هیچ جای دیگه گیر نمیاد. ۸ از ۱۰

فیلمای اکشن بخش زیادیش خالی بندی هست و این چیز عجیبی نیست ولی این قسمت و قسمت دوم خیلی بیش از حد سیاه نمایی دارن و دیگه فرا زمینی شدن قدرت بازیگرای تو فیلم . در کل تو این شش قسمت به نظرم قسمت سوم بهترینش بود .امیدوارم تو دو قست آینده بهتر بشه.

قسمت مورد علاقه‌ی خودم از این سری دوست داشتنی قسمت سومه، ولی باید اعتراف کنم که فال‌اوت از هر نظر این مجموعه رو به کمال رسونده. Runtime فیلم در این قسمت بیشترین زمان خودش رو بین همه‌ی قسمتهای مجموعه با حدود 2 ساعت و سی دقیقه داره، و به تمام جنبه‌های بزرگ و کوچیکِ ماهیت‌بخش این سری پرداخته شده؛ اعم از تعقیب و گریزها (روی موتور، با ماشین، سوار هلیکوپتر، و البته دویدن‌های معروف تام کروز)، کاربرد بااهمیت ماسک‌‌ها (که تا قسمت 3 عالی بود، در قسمت 4 بهش بی‌توجهی شده بود و نبودش حس میشد، در قسمت 5 هم کم ولی بهتر از هیچی بود)، و اکشن جانانه‌ای که وجودشون با این اصالت و پراحساسی رو مدیون شخص تام کروز عزیز هستیم. از بقیه‌ی کمالات این قسمت ضدقهرمانهای قوی‌ (هنری کویل تو این قسمت، با موندن شان هریس از قسمت قبل، در کنار فیلیپ هافمن کبیر تو قسمت سوم، جزو بهترین ویلنهای کل این سری محسوب میشن)، فیلمنامه و داستان درست و حسابی و نه سوار بر کلیشه و پر از آب‌بندی، موسیقی متن خیلی خوب لورن بلف، و... هستن. سکانس دوم Opening Scene این قسمت (اتاق بیمارستان) هم با شباهتی که به صحنه‌ی افتتاحیه‌ی اولین قسمت مجموعه در سال 1996 داشت، به نظر من ادای احترام زیبایی بود.

حتماً باید اول قسمت قبلیشو دید چون وابستگی این دو قسمت زیاده نسبت به قسمت قبلی خوش ساخت تره