یه تئاتر دونفره و خوب

بازی امانوئل سینیه توی این فیلم، می‌تونه به‌راحتی جزو بهترین بازی‌های قرن ۲۱ توسط یه بازیگر زن قرار بگیره. با کیفیت عجیب و بی‌نظیری داره «نقش در نقش در نقش» بازی می‌کنه؛ درلحظه بین اقتدار و ضعف، بین خنده و گریه، بین مهارت و ناتوانی و بین شخصیت‌های مختلف و ویژگی‌های متفاوتشون جابه‌جا می‌شه. باورنکردنیه این حجم از هنر و توانایی این زن. جالب اینه که اگه فیلم‌های قدیمی امانوئل سینیه مثل Bitter Moon یا Frantic رو ببینین، متوجه میشین که این دختر نه تنها کوچیک‌ترین استعداد و مهارتی توی بازیگری نداشته، بلکه مشخصه که فقط به‌خاطر خوشگلیش اومده بوده جلوی دوربین و حتی سیاهی‌لشکر بودن هم از سرش زیاد بوده. بخش مهمی از اعتبار این قضیه رو هم باید به رومن پولانسکی بزرگ داد که در طول زمان از اون دختر شیربرنج و بی‌هنر، تونسته چنین هنرمند درخشانی بکشه بیرون. واقعاً شاهکار مهجوریه این فیلم. باید دیده بشه. ببینین تا متوجه بشین با دوتا بازیگر و یه سالن خالی تئاتر هم میشه فیلم درخشان ساخت و هم یک‌ساعت‌ونیم بیننده رو سرگرم کرد.

من خوشم اومد ولی فک کنم خیلی سلیقه ای باشه.

مزخرفی به تمام معناااااااااااااااااااااا

بینظیر بود یکی از بهترین فیلم های استاد