به نظر من فیلم خاص و جالبیه و من فراموشش نمیکنم

درامی کُند، بی رونق و سرد در نکوهش خیانت. بی هدف بی فلسفه و صرفا راوی یک داستان. داستانی کلیشه ای و نخ نمایی که بارها بر مبناش فیلم ساخته شده (نمونه موفق Damage 1992) و پرونده اش مدتهاست که مختومه شده. اونچه که مشخصه؛ کارگردان فلسفه و جهان بینی ای پشت این فیلم نداره و کل هدف فیلم رو میشه در یک جمله ی 3 کلمه ای خلاصه کرد: "خیانت بد است". پس کارگردان با تکیه بر همین محور فیلمی به سبک کلید اسرار اما با تم غربی و نیویورکی ساخته! جالبه همین مفهوم رو هم به بدترین شکل ممکن با پایانی سرد و نا امید کننده انتقال داده، در صورتی که پایان فیلم بایستی یک تراژدی می بود که بیننده پای فیلم میخکوب میشد. (صرفا بخاطر گای پیرس و فلیسیتی جونز ترغیب شدم فیلم رو ببینم و از حق نگذریم فضاسازی فیلم و جذابیت بازیگرا ببینده رو مجاب می کنه که تا اواسط فیلم پاش بشینی اما با انتها که میرسه می بینی که هیچ چیز خاصی در انتظارت نبوده و وقتت رو کاملا هدر دادی)