تلخ بود اما شيرين هم بود، تاكوپي موجود خوش ذات و خنگي بود و در نهايت ميخواست بگه درسته كه نميشه خيلي از موقعيت هاي ناخوشايند زندگي را عوض كرد اما با حرف زدن در موردش يا پيدا كردن دوستاني كه اون موقعيت را درك ميكنن ميشه تحمل پذير كرد زندگي را.

این انیمه اصلا مخصوص بچه‌ها نیست چون به مفاهیمی مثل خودکشی و دعوای فیزیکی والدین و طرحواره‌ها و روان پریشی‌هایی که بچه‌ها ممکنه به خاطر محیط داشته باشن می‌پردازه. ولی چون بزرگسالانه‌ست و دارکه دلیل نمیشه برای همه بزرگسال‌ها هم جذاب باشه این اثر سعی میکنه به صورت خیلی زیرپوستی مخاطب رو نصیحت کنه و یه مقایسه داشته باشه بین معنای واقعی مفاهیم و معنایی که ما تو عصر حاضر بهشون دادیم و خودمون حواسمون نیست. من چون نمرات بالایی تو IMDB گرفته 3 تا اپیزود ازش دیدم ولی جذبش نشدم. سرعت داستان سرایی خوبه ولی خود داستان از چسبوندن چندتا اِلمان تکراری ساخته شده. خلاصه: با گرافیک انیمه‌های بچگونه چندتا اتفاق مثلا دارک رو نمایش میده و فریاد میکشه بهم توجه کن ولی ارزششو نداره

خیلی دارکه