\"عاشق\" فراتر از یک ملودرام، واکاوی ظریف روابط قدرت در سایه استعمار است. فیلم به زیبایی پارادوکس عجیبی را به تصویر میکشد: دختر فرانسوی با وجود فقر مطلق و لباسی مندرس، به واسطه \"پوست سفید\" و هویت استعمارگرش، در جایگاهی برتر ایستاده و خانهاش (هرچند از هم پاشیده) فضایی باز، وسیع و مسلط دارد. در مقابل، مرد چینی با وجود ثروت کلان، در ساختار نژادی آن زمان \"فرودست\" محسوب میشود؛ او برای عشقبازی به خانهای کوچک، محقر و پنهان در محلهای شلوغ پناه میبرد که گویی نمادی از تنگنا و بنبستِ هویت اوست. ژان-ژاک آنو با استفاده از این تضادهای معماری و مکانی، نشان میدهد که چطور سیاست و نژاد، حتی خصوصیترین لحظات انسانی را مسموم میکنند. بازی درخشان تونی لیانگ در نقش مردی که ثروتش حریفِ حقارتِ نژادیاش نمیشود، در کنار فضاسازی خفقانآورِ اتاقهای کوچک، این فیلم را به مرثیهای برای عشقهای قربانیِ ساختار تبدیل کرده است.
۱۴۰۴ آذر ۲۶ ۲۰:۴۱
فیلم «۴ ماه، ۳ هفته و ۲ روز» ساختهی کریستین مونجیو، اثری نیست که فقط آن را تماشا کنید، بلکه تجربهای است که باید آن را «تحمل» کنید؛ نه به خاطر کیفیت بد، بلکه به دلیل واقعگرایی عریان و خفقانآوری که تا مغز استخوان نفوذ میکند.
شاهکاری در سبک رئالیسم که ثابت میکند تعلیق همیشه به معنای تعقیب و گریز نیست. مونجیو با دوربین ایستا و برداشتهای بلند، چنان اتمسفر خفقانآوری از رومانیِ عصر چائوشسکو ساخته که مخاطب همراه با شخصیتها احساس اسارت میکند. فیلمی دربارهی فداکاری، تنهایی و بدبختیهای سیستماتیک که در آن \"سکوتها\" بلندتر از فریادها حرف میزنند. این فیلم فقط داستان یک سقط جنین غیرقانونی نیست، بلکه کالبدشکافیِ ترس و فروپاشی اخلاقی در یک جامعهی توتالیتر است.
۱۴۰۳ بهمن ۱۸ ۰۳:۰۰
به نظرم داری زیادی اغراق میکنی. «12th Fail» فیلم خوبی است، اما اینکه بگیم بهترین فیلم 2023 بود، کمی بیانصافی است. آثار نولان، اسکورسیزی و لانتیموس هرکدوم در سبک خودشون شاهکارهای خاصی دارن و مقایسه اونها با این فیلم هندی، که فضایی کاملاً متفاوت داره، چندان منطقی نیست. موفقیت یک فیلم لزوماً به این نیست که کسی رو به درس خوندن علاقهمند کنه، بلکه به کیفیت داستانگویی، کارگردانی و تأثیری که روی مخاطب میذاره، بستگی داره. ضمن اینکه کوتاه بودن یا نبودن فیلم، معیار برتری محسوب نمیشه. فیلمهایی مثل «Oppenheimer» یا «Killers of the Flower Moon» با وجود مدتزمان طولانی، همچنان روایی منسجم و هنری کمنظیر دارن. در کل، «12th Fail» فیلم الهامبخشی است، ولی اینکه همهی بزرگان سینما رو در حد \ بچه مچه\ پایین بیاریم، انصاف نیست.
۱۴۰۳ آذر ۲۱ ۱۶:۰۱
داستان فیلم درباره شخصیتهایی است که در مواجهه با فقدان، تبعیض و تنهایی، راهی برای رستگاری و ارتباط پیدا میکنند. ولی در کل از فرمولهای آشنای درامهایی که به مسائل اجتماعی و شخصی میپردازن استفاده میکنه، مثل برخورد دو شخصیت که از پیشینههای متضاد هستن و بعد از یک تراژدی به هم نزدیک میشن.
۱۴۰۴ دی ۱۱ ۰۲:۰۹
\"عاشق\" فراتر از یک ملودرام، واکاوی ظریف روابط قدرت در سایه استعمار است. فیلم به زیبایی پارادوکس عجیبی را به تصویر میکشد: دختر فرانسوی با وجود فقر مطلق و لباسی مندرس، به واسطه \"پوست سفید\" و هویت استعمارگرش، در جایگاهی برتر ایستاده و خانهاش (هرچند از هم پاشیده) فضایی باز، وسیع و مسلط دارد. در مقابل، مرد چینی با وجود ثروت کلان، در ساختار نژادی آن زمان \"فرودست\" محسوب میشود؛ او برای عشقبازی به خانهای کوچک، محقر و پنهان در محلهای شلوغ پناه میبرد که گویی نمادی از تنگنا و بنبستِ هویت اوست. ژان-ژاک آنو با استفاده از این تضادهای معماری و مکانی، نشان میدهد که چطور سیاست و نژاد، حتی خصوصیترین لحظات انسانی را مسموم میکنند. بازی درخشان تونی لیانگ در نقش مردی که ثروتش حریفِ حقارتِ نژادیاش نمیشود، در کنار فضاسازی خفقانآورِ اتاقهای کوچک، این فیلم را به مرثیهای برای عشقهای قربانیِ ساختار تبدیل کرده است.
۱۴۰۴ آذر ۲۶ ۲۰:۴۱
فیلم «۴ ماه، ۳ هفته و ۲ روز» ساختهی کریستین مونجیو، اثری نیست که فقط آن را تماشا کنید، بلکه تجربهای است که باید آن را «تحمل» کنید؛ نه به خاطر کیفیت بد، بلکه به دلیل واقعگرایی عریان و خفقانآوری که تا مغز استخوان نفوذ میکند. شاهکاری در سبک رئالیسم که ثابت میکند تعلیق همیشه به معنای تعقیب و گریز نیست. مونجیو با دوربین ایستا و برداشتهای بلند، چنان اتمسفر خفقانآوری از رومانیِ عصر چائوشسکو ساخته که مخاطب همراه با شخصیتها احساس اسارت میکند. فیلمی دربارهی فداکاری، تنهایی و بدبختیهای سیستماتیک که در آن \"سکوتها\" بلندتر از فریادها حرف میزنند. این فیلم فقط داستان یک سقط جنین غیرقانونی نیست، بلکه کالبدشکافیِ ترس و فروپاشی اخلاقی در یک جامعهی توتالیتر است.
۱۴۰۳ بهمن ۱۸ ۰۳:۰۰
به نظرم داری زیادی اغراق میکنی. «12th Fail» فیلم خوبی است، اما اینکه بگیم بهترین فیلم 2023 بود، کمی بیانصافی است. آثار نولان، اسکورسیزی و لانتیموس هرکدوم در سبک خودشون شاهکارهای خاصی دارن و مقایسه اونها با این فیلم هندی، که فضایی کاملاً متفاوت داره، چندان منطقی نیست. موفقیت یک فیلم لزوماً به این نیست که کسی رو به درس خوندن علاقهمند کنه، بلکه به کیفیت داستانگویی، کارگردانی و تأثیری که روی مخاطب میذاره، بستگی داره. ضمن اینکه کوتاه بودن یا نبودن فیلم، معیار برتری محسوب نمیشه. فیلمهایی مثل «Oppenheimer» یا «Killers of the Flower Moon» با وجود مدتزمان طولانی، همچنان روایی منسجم و هنری کمنظیر دارن. در کل، «12th Fail» فیلم الهامبخشی است، ولی اینکه همهی بزرگان سینما رو در حد \ بچه مچه\ پایین بیاریم، انصاف نیست.
۱۴۰۳ آذر ۲۱ ۱۶:۰۱
داستان فیلم درباره شخصیتهایی است که در مواجهه با فقدان، تبعیض و تنهایی، راهی برای رستگاری و ارتباط پیدا میکنند. ولی در کل از فرمولهای آشنای درامهایی که به مسائل اجتماعی و شخصی میپردازن استفاده میکنه، مثل برخورد دو شخصیت که از پیشینههای متضاد هستن و بعد از یک تراژدی به هم نزدیک میشن.