نقد و بررسی سریال Ballers

بالرز، سریالی ساخته ی استیو لوینسون است و دو فصل از آن هم پخش و همینطور فصل سومش هم در جولای سال جاری، تمدید شد. در چند قسمت اول این فصل، داستان سریال کمی برای مخاطبان چندان قابل فهم نبود و گویا هنوز سریال کاملا شناخته نشده بود و ما در بازی بازیگران در قسمت های آغازین هم شاهد ضعف هایی بودیم، گویا که خودشان هم هنوز با روند سریال جور نشده بودند. اما کم کم هر چه به اواسط فصل اول نزدیک میشدیم انگار سریال برایمان جذابیت پیدا می کرد. خوب قطعاً چهره و ستاره شماره یک این سریال دواین جانسون است و به جرأت می توانم بگویم بیشتر از نصف مخاطبین این سریال هم از همین ستاره ی بی چون و چرای این روز های هالیوود است و قطعا جاذبه او، باعث شده طرفداران میلیونی اش به پای کارش بنشینند و سریال را دنبال کنند. اما با همه ی این ها، سازندگان بعد از پایان یک فصل هنوز هم نتوانستند شخصیت ها را به طوری که باید و شاید معرفی کنند و برای تماشاگران به نمایش بگذارند. سریال زندگی بعد از بازنشسته شدن ستاره ی سابق فوتبال یعنی اسپنسر (د راک) را دنبال می کند که این روز ها به دنبال بازگشت به دنیای فوتبال، این بار در سمت مدیر مالی و برنامه بازیکنان سرشناس فوتبال است و در این کار آن ها با سیاست ها و لابی های خاص این ورزش سر و کار دارند و به نوعی شغل آن ها این است که با رایزنی های خاصی خود با مدیران باشگاه های مختلف قراردادی مناسب و با خواسته های بازیکنان برای آن ها جور کنند و بعد از بستن قرارداد بازیکن با آن باشگاه از جنبه های مالی آن برخورد دار شوند.

اسپنسر هم در این شرکت کار می کند و به دنبال این کار، اتفاقات جالب و سرگرم کننده می افتد و این تصور که این سریال، مختص ورزش دوستان است از ریشه غلط است! زیرا بیشتر وقت فیلم صرف خوشگذرانی ها و اتفاقات خنده دار و درام می شود و شاید فوتبال بهانه ای باشد برای دنبال کردن سیاست های داستان سریال. درواقع سریال بالرز، برای مخاطبینی که از سریال هایی که بیشتر در لوکیشن های یکسان و با داستان های کمدی یک جور خسته شده اند، سریال خوبی است و می تواند سرگرم کننده باشد. زیرا ژانر این سریال ترکیبی از کمدی و درام است، اما کمدی ای که در حد قهقه و داستان های خنده دار سریال هایی مانند فرندز و آشنایی با مادر نیست و درامی در آن حد غم انگیز نیست. در کل می توان تعریف ساده تر بالرز را سریالی با داستانی واقعی و جدی به علاوه سیاست ها و اتفاقات سرگرم کننده و جالب دانست.

عملکرد بازیگران

بالرز با بر پیش روی در داستان زندگی اسپنسر، به زندگی شخصیت ها و ستاره های فوتبال دیگری ختم می شود و بر روی بعضی از آن ها مانند شخصیت ریکی، تمرکز بیشتری می کند و به یکی از بخش های اصلی داستان تبدیل می شود. جان دیوید واشینگتن، بازیگر پسر دنزل واشینگتن این نقش را ایفا کرده است و با این که این کار جزء اولین کار های او به حساب می آید، عملکردی بسیار خوب در اولین فصل سریال داشته است و شاید بتوانیم بگوییم بیشتر بار کمدی موجود در این فصل، با شوخی ها، حرکات و اتفاقاتی است که با بازی او می افتد. شاید برایتان جالب باشد اولین فعالیت او در دنیای فیلم و سریال برمی گردد به سال 1992 در فیلم “Malcolm X” که در آن پدرش یعنی دنزل بازیگر اصلی فیلم بوده است و او که کودکی خردسال بوده در فیلم حضوری داشته است. بالأخره او پس از 23 سال در 2015 در این سریال حاضر شده است و اگرچه کمی دیر اما به هر حال او وارد دنیای سینما و تلویزیون شده و به نظر می آید او را در آینده در هالیوود هم ببینیم. اما دواین جانسون، شخصیت مشهور و محبوبی که همانطور که عرض شد، باعث جذب بسیاری از مخاطبان شده است و طبیعتاً بینندگان انتظار داشتند تا عملکرد راک دوست داشتنی را در بالرز ببینند. عملکرد راک در کل خوب بوده است و به ادعای برخی او را مهره تاثیرگذار این سریال می توان دانست و هرگاه روند سریال رو به پایین می رود، جانسون به عنوان یک مهره ی با ارزش ورق را بر می گرداند.

اما نکته ی جالب این است که شخصیت اسپنسر از دیدگاه بنده به طور واضح و شفاف معرفی نشده است و بعد از دیدن یک فصل شاید خیلی تماشاگران هم این احساس را بکنند که شخصیت اسپنسر را به طور کامل نشناخته اند. فردی که با جاه طلبی می خواهد دوباره روز های خوبش را برگرداند و از ستارگان فوتبال هم پول خوبی به جیب بزند و هم دوباره جایگاه اش را نزد هواداران فوتبال به دست آورد و البته قرارداد هایی خوب برای بازیکنان دست و پا کند که این یک معادله برد برد است و این معنی را می دهد اسپنسر واقعاً همان جوری که نشان می دهد برای بازیکن ها که اکثرشان دوست هایش هستند، دلسوز و رفیق است. اما شاید اسپنسر بخواهد از بازیکنان به بهانه دوستی سوء استفاده کند و به اهدافش برسد و آن ها را بپیچاند ! به هر حال این یا ضعف نویسندگان است که نتوانستند مخاطبان را به طور کامل روشن کنند و یا برنامه های آن ها برای فصل های بعدی است که این را باید در گذر زمان بفهمیم و ببینیم عوامل در فصل های بعدی چه تنوع و خلاقیت هایی به کار می برند.

راب کوردری، بازیگر شخصیت جو همکار اسپنسر (با بازی راکی) است و در بیشتر دقایق فیلم در کنار دواین جانسون است و به نوعی می شود او را مکمل راک دانست. اما بر خوب بودن یا بد بودن عملکرد او بحث های زیادی مطرح شده است. عده ای اعتقاد دارند کلا شخصیت جو , شخصیتی فاقد جذابیت است و اگر بازی راب کوردری هم به چشم نیاید، امری طبیعی است و چیز غیرعادی ای نیست. اما برخی هم هستند که ادعا دارند شخصیت جو با عصبانیت خاص خود و سیاست هایش، در کنار راکی شخصیت جالب از آب در آمده است و حالا برخی از آنها ادعا دارند کوردری در ایفا کردن این نقش دست و پا بسته بوده و برخی دیگرشان هم این عقیده را دارند که راب کوردری هم به خوبی توانسته است شخصیت جو را برای تماشاگر به تصویر بکشاند . اما از نظر بنده راب کوردری عملکرد متوسط رو به بالایی داشته و این مشکلی که باعث شده جذابیت شخصیت جو به قدر کافی نباشد به نظر نقص نویسندگان در دیالوگ ها و حرکات و کلا شخصیت جو می آید و می توانستند با به کار بردن کمی خلاقیت بر روی این شخصیت، آن را حتی به بهترین فان سریال هم تبدیل کنند زیرا بازی راب کوردری نشان می دهد پتانسیل آن را دارد.

بخش دوم به زودی ...

مهمان

برای ارسال دیدگاه باید وارد شوید