«سانی رالینز» یکی از غول موسیقی جاز که «بزرگ‌ترین بداهه‌نواز» این ژانر نامیده می‌شد در ۹۵ سالگی درگذشت. این نوازنده ساکسوفون تنور در طول بیش از ۶۰ سال فعالیت بیش از ۶۰ آلبوم ضبط کرد و بیشتر با «سنت توماس» (St. Thomas)، «اولئو» (Oleo)، «داکسی» (Doxy) و «آیرجین» (Airegin) شناخته می‌شد. «آسوشیتد پرس» رالینز را «نابغه بی‌قرار جاز» توصیف کرده است.

رالینزدر سال‌های ابتدایی نوازندگی تحت تأثیر یکی از بزرگ‌ترین ساکسوفونیست‌های تاریخ یعنی «چارلی پارکر» بود که ساکسوفون آلتو می‌نواخت. «تلونیوس مانک» این نوازنده را در دوران دبیرستان پشتیبانی کرد و بعدها در ضبط یک آلبوم با او همکاری داشت. رالینز پارکر، «اورنت کلمن»، «دیزی گیلسپی» و «مکس روچ» همکاری کرد و با «مایلز دیویس» آلبوم‌های «دیگ» (Dig)، «آیتم‌های کلکسیونی» (Collectors’ Items) و «بگز گروو» (Bags’ Groove) را ضبط کرد.

رالینز در سال ۱۹۵۷ آلبوم «غول ساکسوفون» (Saxophone Colossus) را ضبط کرد که بزرگ‌ترین اثر او به‌عنوان رهبر گروه شمرده می‌شود. این آلبوم در سال ۲۰۱۷ در کتابخانه ملی کنگره آمریکا ثبت شد.

تک‌نوازی ساکسوفون او در پایان ترانه «در انتظار یک دوست» (Waiting on a Friend) از گروه «رولینگ استونز» باعث شده بود نام رالینز در میان کسانی که با جاز ناآشنا بودند شناخته شود. اگرچه رالینز موسیقی «رولینگ استونز» را نمی‌پسندید اما «چارلی واتس» درامر گروه که سابقه‌ای در موسیقی جاز داشت، علاقه زیادی به این نوازنده داشت. واتس در سال ۲۰۱۰ گفت: «وقتی او می‌ایستد و می‌نوازد، هیچ نوازنده ساکسوفونی دیگری نیست که با شگفتی به او نگاه نکند. او آخرین نفری است که همچنان ایستاده و هنوز هم به همان خوبی گذشته می‌نوازد.»

رالینز در سال ۲۰۰۴ یک جایزه گرمی افتخاری و در سال ۲۰۱۰ «مدال ملی هنر» را دریافت کرد. «باراک اوباما» در سال ۲۰۱۱ به او و «یو یو ما»، «نیل دایموند» و «مریل استریپ» نشان مرکز کندی اهدا کرده است.

شناخته‌شده‌ترین اثر سینمایی رالینز موسیقی متن فیلم بریتانیایی «آلفی» (Alfie) سال ۱۹۶۶ بود. مستند‌های «یک روز بزرگ در هارلم» (A Great Day in Harlem) در سال ۱۹۹۴ و «مکس روچ: درام نیز والس می‌رقصد» (Max Roach: The Drum Also Waltzes) آثار این نوازنده را بررسی می‌کنند.

مهمان

برای ارسال دیدگاه باید وارد شوید