زمان مطالعه: ۱۰ دقیقه
همه قربانیان زخم زبان تارانتینو: از هیچکاک تا مجری بریتانیایی و مادر خودش
با افزایش انتقادات از «کوئنتین تارانتینو» به دلیل حمله لفظی به «پل دینو» در یک پادکست، «تلگراف» مجموعهای از هتاکیهای این فیلمساز را گردآوری کرده است. بزرگترین کارگردانان هالیوود اغلب کمتر درباره سینما حرف میزنند و اجازه میدهند آثارشان گویای همهچیز باشد اما سازنده «حرامزادههای بیشرف» (Inglourious Basterds) که در دهه ۱۹۹۰ با «سگهای انباری» (Reservoir Dogs) به شهرت رسیده و همچنان سوژه دهمین و «آخرین» فیلم خود را جستوجو میکند، چنین اعتقادی ندارد.
تا آخرین زخم زبان تارانتینو به بازیگر «خون به پا خواهد شد» (There Will Be Blood) این گفتوگوها به ندرت کسی را آزار میداد اما این بار او نه تنها بر محبوبیت دینو افزود بلکه خودش را از چشم بسیاری از هوادارانش انداخت. او در مصاحبه با «برت ایستون الیس» دینو را «مردی بسیار بسیار ضعیف و غیر جذاب» و «بدترین بازیگر اتحادیه بازیگران آمریکا» مینامد. این اظهارات سبب شد حتی «دنیل دی-لوئیس» که به ندرت به چنین جنجالهایی واکنش نشان میدهد از همبازیاش حمایت کند.
تارانتینو در طول چهار دهه گذشته بارها احساسات همکارانش را جریحهدار کرده که شماری از آنها در ادامه مرور میشود.
جرج کلونی
کلونی در فیلم خونآشامی «از گرگومیش تا سحر» (From Dusk Till Dawn) با تارانتینو به عنوان بازیگر و در سریال «ایآر» (ER) به عنوان کارگردان همکاری کرده. او در سال ۲۰۲۴ گفته بود که تارانتینو در مطبوعات او را سرزنش کرده است: «او در مصاحبهای ستارگان سینما را نام میبرد، و از برد [پیت] و بازیگر دیگری میگفت، و بعد مصاحبهکننده از او میپرسد: «جرج [کلونی] چطور؟» او میگوید: «او یک ستاره سینما نیست.» و بعد چیزی میگوید با این مضمون که «یکی از فیلمهایش در هزاره جدید را نام ببرید.» و من فکر کردم: «هزاره جدید؟ این یعنی تمام کارنامه لعنتی من.»»
اسپایک لی
تارانتینو در فیلمنامههایش به شکل بیپروایی از آن واژه توهینآمیز ان-دار استفاده کرده است. بسیاری از بازیگران آفریقایی تبار از جمله «ساموئل ال. جکسون» با این رویکرد تارانتینو مشکلی ندارند و به همکاری با او ادامه میدهند. اما «اسپایک لی» در سال ۲۰۱۳ و در زمان اکران «جانگوی زنجیرگسسته» (Django Unchained) با بازی «جیمی فاکس» این بحث را مطرح کرد و به مجله «وایب» گفت: «نمیتوانم درباره این فیلم حرف بزنم چون آن را نخواهم دید. تنها چیزی که میتوانم بگویم این است که دیدن آن فیلم توهینی به اجداد من است.»
تارانتینو به آن مصاحبه واکنش نشان داد و گفت: «به جای حرف زدن با من در مورد آن این مزخرفات را میگوید... او به من حمله کرد تا شأن «جسی جکسون سینما» را برای خود حفظ کند.»
دنزل واشینگتن
لی تنها سینماگر آفریقایی-آمریکایی هالیوود نیست که استفاده افراطی از الفاظ نژادستیزانه در فیلمهای تارانتینو را زیر سؤال برده. در سال ۱۹۹۵ واشینگتن با تارانتینو درباره فیلمنامه «جزر و مد سرخ» (Crimson Tide) مشاجره کرد و حاضر نشد دیالوگهای «نژادستیزانه» او را پس از استخدام شدنش برای بازنویسی فیلمنامه به زبان بیاورد.
الیور استون
تارانتینو زمانی گفته بود که استون فیلمنامه او برای فیلم بهشدت خشن «قاتلین بالفطره» (Natural Born Killers) که در سال ۱۹۹۴ اکران شد را نابود کرده و او هنوز حاضر نیست به تماشای آن بنشیند. استون میگوید: «همه جای دنیا - هر جایی که رفتیم - با این انتقاد مواجه شدیم که چرا فیلمنامه را بازنویسی کردهایم. او حتی فیلم را ندیده، اما درباره من اظهار نظر میکرد، و چیزهایی در مورد فیلم میگفت. اهانتآمیز بود.»
اوما تورمن
تارانتینو یکی از صحنههای بدلکاری فیلم «بیل را بکش ۲» (Kill Bill: Vol 2) که سبب مصدومیت تورمن شد را یکی از حسرتهای زندگیاش میداند. این حادثه در روزهای پایانی فیلمبرداری رخ داد و بازیگر تحت فشار قرار گرفت تا خودروی فولکس واگن کارمان گیا را در مسیری پرخطر براند.
تورمن به «نیویورک تایمز» گفته است: «کوئنتین وارد تریلر من شد و مثل هر کارگردان دیگری دوست نداشت پاسخ «نه» بشنود. او خشمگین بود چون هزینه زیادی به آنها تحمیل میشد. اما من میترسیدم. میگفت: «قول میدهم این ماشین مشکلی ندارد. جاده مستقیمی است.» اما کارگردان از او میخواهد: «باید با سرعت ۴۰ مایل حرکت کنی وگرنه موهایت به درستی در باد تکان نمیخورد و باید دوباره برانی.» تورمن در جادهای خاکی که «مستفیم نبود» میراند و پس از انحراف از مسیر به یک درخت برخورد میکند.
تارانتینو بعدها گفته بود: «[تورمن] را راضی کردم سوار ماشین شود، به او اطمینان دادم که جاده بیخطر است. اما نبود.»
دیوید لترمن
تارانتینو از شوخی «دیوید لترمن» با دوست دختر وقتش «میرا سوروینو» استقبال نکرد. لترمن به یاد آورده بود که وقتی در برنامهاش میگوید سوروینو «با آن راسو قرار میگذارد» تارانتینو با او تماس میگیرد و میگوید: «شروع کرد سر من فریاد کشیدن: «آنقدر تو را میزنم که بمیری، میکشمت. به نیویورک میآیم و تا میخوری میزنمت. چطور میتوانی چنین چیزهایی در مورد من بگویی؟»» این تماس تلفنی وقتی به تنش کشیده میشود که لترمن از تارانتینو میپرسد: «چطور میخواهی مرا بزنی؟ با مشت یا چوب بیسبال؟» لترمن چند سال بعد از تارانتینو عذرخواهی کرد.
سامانتا گایمر
«رومن پولانسکی» پس از آنکه در سال ۱۹۷۷ در اتهام تجاوز متهم شناخته شد مدافعان زیادی پیدا کرد و وقتی در سال ۲۰۰۹ مقامات فرانسوی بازداشتش کردند از حمایت «مارتین اسکورسیزی»، «دیوید لینچ»، «جاناتان دمی» و «هریسون فورد» برخوردار شد. کسی از تجاوز پولانسکی به گایمر در ۱۳ سالگی دفاع نکرد مگر تارانتینو که در سال ۲۰۰۳ به «هاوارد استرن» گفت: «او به یک دختر ۱۳ ساله تجاوز نکرده. تجاوز قانونی بود. این دو با هم فرق دارد. با یک فرد زیر سن قانونی رابطه جنسی داشته. این تجاوز نیست. از نظر من، وقتی کلمه تجاوز را استفاده میکنید، درباره اعمال خشونت و به زمین انداختن آنها حرف میزنید.»
او با این حال میپذیرد که اگر کسی به دختر ۱۳ خودش تجاوز کند زندگی او را «جهنم» میکند: «فکر نمیکنم تجاوز باشد. معتقدم که خلاف قانون بوده اما تجاوز نبوده. در ۱۳ سالگی تجاوز نیست - در مورد این دختران پارتی-رو ۱۳ ساله نیست.»
در آن زمان به این اظهارات کمتر توجه شد اما با شکلگیری جنبش «من هم» (MeToo) و بازنشر دوباره آن تارانتینو مجبور شد از «سامانتا گایمر» عذرخواهی کند.
مادر خودش
تارانتینو ادعا میکند که مادرش «کانی زاستوپیل» در نوجوانی از نویسندگی او حمایت نکرده و به او گفته است: «این «حرفه نویسندگی» کوچکی که در پیش گرفتهای؟ این مزخرفات را تمام کن.» تارانتینو در بخش دیگری از اظهاراتش در پادکست «مومنت» گفته بود: «وقتی این حرف را با آن حالت کنایهآمیز به من زد، گفتم: «بسیار خوب، خانم، وقتی نویسنده موفقی شدم، هرگز حتی یک پنی از درآمدم را به تو نخواهم داد. نه خانهای برایت میخرم. نه به تعطیلات میبرمت و نه برایت الویس کادیلاک میخرم. هیچ چیزی به تو نمیرسد. چون آن حرف را زدهای.»
مادر تارانتینو در واکنش به این اظهارات با انتشار بیانیهای از طریق «یواسای تودی» میگوید: «در مورد پسرم کوئنتین – از او حمایت میکنم، به او افتخار میکنم و خودش و خانواده در حال رشدش را دوست دارم. از رقصیدن در مراسم ازدواجش و از اینکه شنیدم نوهام لئو به دنیا آمده خیلی خوشحال شدم.»
بروس لی
از کارگردانی مانند تارانتینو انتظار میرود که هوادار شخصیتی مانند «بروس لی» باشد اما او کینه عمیقی از این اسطوره در دل دارد و در فیلم «روزی روزگاری در هالیوود» (Once Upon A Time in Hollywood) او را به در و دیوار میکوبد.
تارانتینو این بازیگر را با «چارلز منسون» مقایسه کرد و گفت او «مردی گستاخ» بوده است: «مثل «چارلز منسون»، این کارهای سیفو-گونه معنوی [لی] فقط برای سرگرمی بود. همانگونه که «چارلز منسون» میخواست به یک ستاره راک تبدیل شود، «بروس لی» میخواست به ستاره سینما تبدیل شود.
دختر لی با انتشار مقالهای نوشت: ««چرا «کوئنتین تارانتینو» به گونهای حرف میزند که گویی «بروس لی» را میشناخته و از او متنفر بوده؟ آیا عجیب نیست که او هرگز «بروس لی» را ملاقات نکرده... خسته شدهام از مردان سفیدپوست هالیوود که اعتماد به نفس، شور و مهارت او را با غرور و گستاخی اشتباه میگیرند و از این رو لازم میدانند که او و دستاوردهایش را بیاهمیت نشان دهند.»
تارانتینو در واکنش به انتقادات گفته بود: «میتوانم درک کنم که دخترش با فیلم مشکل داشته باشد. پدر لعنتی اوست. درک میکنم. اما دیگران، دهان کثیفشان را ببندند!»
آلفرد هیچکاک
حتی کارگردان «روانی» (Psycho) به عنوان یکی از بزرگترین فیلمسازان تاریخ از گزند کنایههای تارانتینو در امان نبوده است. او در مصاحبه با پادکست «دو خرس یک غار» (Two Bears One Cave) ادعا میکند که هیچکاک نمیدانسته چگونه فیلمهایش را به پایان برساند و به همین علت «پرده سوم» آثار او رضایتبخش نیستند: «هوادار هیچکاک نیستم... به نظر من او زمانه مانع پیشرفت او بود. به نظر من فیلمهایش... پردههای سومشان را دوست ندارم. اغلب رنگ میبازند، و او نمیتواند آنها را آنطور که باید تمام کند. اگر در دهه ۱۹۷۰ سنی داشت که در دهه ۱۹۵۰ داشت، بیشتر قدردان فیلمهایش میشدم.» او فیلم نئو-نوآر بریتانیایی «جنون» (Frenzy) را «زباله» و «شمال از شمال غربی» (North By Northwest) را «یک فیلم بسیار متوسط» میخواند.
سوزان کالینز
او «بازیهای گرسنگی» (The Hunger Games) را تقلیدی از فیلم ژاپنی «نبرد سلطنتی» (Battle Royale) میداند و میگوید: ««نبرد سلطنتی» بر پایه یک رمان ساخته شده. نمیدانم نویسنده ژاپنی چرا از سوزان کالینز به خاطر هرآنچه که او از آن خود کرده شکایت نکرده است. کتاب لعنتی را تقلید کردهاند! منتقدین احمق کتاب قرار نیست یک فیلم ژاپنی به نام «بتل رویال» را تماشا کنند، بنابراین آن احمقها هیچوقت اعتراض نکردند. از این نوشتهاند که کتابهای کالینز اصیلترین اثری است که به عمر لعنتیشان خواندهاند.»
کریشنان گورو-مورثی
مجری بریتانیایی «بیا سخت برقصیم» (Strictly Come Dancing) و شبکه چنل ۴ در سال ۲۰۱۳ از تارانتینو درباره رابطه خشونت فیلمهایش با جنایات واقعی سؤال پرسید اما کارگردان پاسخ او را نداد و گفت بارها به این سؤال جواب داده است: «به سؤال شما جواب نمیدهم. من برده شما نیستم و شما ارباب من نیستید... به شما ربطی ندارد که چه نظری دارم... تو را سر جایت مینشانم.»
دیدگاهها
مهمان
برای ارسال دیدگاه باید وارد شوید