«ایس فریلی» گیتاریست گروه راک «کیس» (Kiss) که الهام‌بخش نسلی از موسیقی‌دانان بود، پنج‌شنبه این هفته در ۷۴ سالگی از دنیا رفت.

فریلی اواخر سپتامبر کنسرتی در شهر لنکستر، کالیفرنیا را در پی لغزش و سقوط در خانه و انتقال به بیمارستان لغو کرده بود. او ۱۱ اکتبر سایر اجراهای خود را به دلیل «مشکلات پزشکی ادامه‌دار» نامشخص از تقویم سال ۲۰۲۵ حذف کرد.

«جین سیمونز» و «پل استنلی» ترانه‌سرایان اصلی گروه «کیس» بودند، اما مهارت گیتارنوازی و سلوک فریلی در محبوبیت گروه نقش پررنگی داشت. او به عنوان ترانه‌سرا آثاری چون «جین سرد» (Cold Gin)، «انگل» (Parasite) و «با من حرف بزن» (Talk to Me) را نوشت. سیمونز، استنلی، فریلی و «پیتر کریس» درامر گروه در سال ۲۰۱۴ به «تالار مشاهیر راک اند رول» (Rock & Roll Hall of Fame) راه یافته بودند.

فریلی در محله برانکس نیویورک رشد کرده بود و در کودکی در انتخاب مسیر ورزش و موسیقی راک تردید داشت. اما پس از چند مصدومیت سخت در زمین فوتبال مصمم شد صحنه را به جای میدان رقابت انتخاب کند. او بعدها به یاد آورد: «با خود گفتم دستانم خیلی مهم‌ترند. گیتار باید در اولویت باشد.»

او در ۱۶ سالگی وقتی اجرای گروه‌های «د هو» (The Who) و «کریم» (Cream) را در تئاتر آرکی‌او منهتن دید، تصمیمش را گرفت: «د هو واقعاً به من انگیزه داد به سمت راک نمایشی بروم. وقتی آن‌ها را دیدم مبهوت شدم. هرگز چیزی شبیه آن ندیده بودم. نقطه تحول بزرگی در زندگی من بود.»

فریلی اواخر دهه ۱۹۶۰ و اوایل دهه ۱۹۷۰ در چند گروه دیگر فعالیت کرد تا اینکه در نشریه «ویلج ویس» به یک آگهی سرنوشت‌ساز برخورد کرد: «نیازمند گیتاریست لید با جلوه‌گری و مهارت. آلبوم به زودی منتشر می‌شود. لطفاً افراد بی‌انگیزه وقت ما را تلف نکنند.»

فریلی پول کرایه تاکسی نداشت و مادرش او را به محل تمرین گروه «کیس» در کویینز رساند. سیمونز، استنلی و کریس در ابتدا با دیدن شلوار دمپاگشاد و کفش‌های چند-رنگ او خندیدند، اما شروع به نواختن گیتار کرد چهره‌ها دگرگون شد. فریلی بعدها گفت: «در تمام طول آهنگ سولو نواختم. همه آن‌ها لبخند می‌زدند.»

آرایش منحصر‌به‌فرد اعضای گروه و اجراهای پرشکوه آن‌ها باعث شد از آغاز شکل‌گیری در نیویورک سال ۱۹۷۳ با استقبال مواجه شوند. اما موفقیت تجاری تا زمان انتشار آلبوم «زنده!» (Alive) در سال ۱۹۷۵ حاصل نشد. فریلی در مصاحبه با مجله «رولینگ استون» در سال ۱۹۷۶ گفته بود: «وقتی روی صحنه گیتار می‌زنم، مثل عشق‌ورزی است.»

در سال ۱۹۷۸ وقتی که هریک از اعضای «کیس» همزمان آلبوم‌های انفرادی منتشر کردند، آلبوم «ایس فریلی» (Ace Frehley) پرفروش‌ترین شد، بیشتر به دلیل اجرای دوباره ترانه «راس بالارد» با عنوان «یکنواختی نیویورکی» (New York Groove) که به امضای او تبدیل شد.

فریلی در سال ۲۰۰۲ «کیس» را ترک کرد و «تامی تیر» جاینشین او شد. او در سال ۲۰۱۴ به مجله «گیتار پلیر» گفت: «تامی نت‌های درست را می‌زند، اما آن غرور را ندارد. او تکنیک مرا ندارد.»

در دو دهه اخیر، فریلی به صورت مستقل تور برگزار کرد و ترانه‌های کلاسیک «کیس» را نواخت. آخرین اجرای او ماه گذشته در رود آیلند برگزار شد.

سریال مستند «کیستوری» (KISStory) در سال ۲۰۲۱ سیر تکامل این گروه را روایت کرده است.

مهمان

برای ارسال دیدگاه باید وارد شوید